Μαμά με πνίγεις!

Ιστορία μέσα στον ΗΣΑΠ νο.382

Ναι θα μπορούσα να φτιάξω μια ξεχωριστή στήλη με αυτά που παρατηρώ μέσα στα Μ.Μ.Μ και με κάνουν να θέλω να φωνάξω.

‘’Η ανατροφή ενός άντρα είναι απλά η μόρφωση ενός ανδρός. Η ανατροφή μιας γυναίκας είναι η μόρφωση μιας ολόκληρης γενιάς’’ είχε δηλώσει ο Σενέκας που σημαίνει ότι οι κοινωνίες δεν χάλασαν απ' τους άνδρες, αλλά απ' τη διαπαιδαγώγηση που έδωσαν οι γυναίκες στους άντρες.

Αυτό τριγυρνούσε στο μυαλό μου όσο η μαμά που καθόταν δίπλα μου φώναζε στο τηλέφωνο ξεκουφαίνοντας όλο το βαγόνι:

«δεν θέλω παιδί μου να βγεις απ’ την προπόνηση και να μην φοράς ζακέτα! Τ' ακούς? Σε παρακαλώ φόρα κάτι να μην κρυώσεις και κατευθείαν σπίτι ε ;»

Ναι ξέρω είναι η αθάνατη Ελληνίδα μάνα που έχει γίνει σλόγκαν, στερεότυπο, διαφήμιση. Όμως πως μας προέκυψε;

Πως φτάσαμε απ' τη Σπαρτιάτισσα που έστελνε τους γιους της από 7 χρονών να μείνουν στη ζούγκλα για να γίνουν άντρες, στο «Να φορέσεις παλτό μην κρυώσεις Γιαννάκη μου;»

Δεν είναι και πολλές οι δεκαετίες που οι μάνες ανέβαιναν στα βουνά να εφοδιάσουν με ψωμί τα τέκνα τους που πολεμούσαν. Δηλαδή τι τους έλεγαν τότε;

«Γιαννάκη φόρεσε και μια ζακέτα εκεί στην αντίσταση που πας για να βάλετε βόμβες στους Γερμανούς»;

Κι αυτές οι προσφωνήσεις σε ακη, ουλη, ουκο....πόσο εμετικές!

"Αλεξανδρούκο μου" αποκαλεί η άλλη τον 30χρονο μαντράχαλο της και θαρρεί ότι έτσι του δείχνει την αγάπη της.

 Πως χρυσή μου περιμένεις να ανοίξει φτερά ο κανακάρης σου και να ενεργήσει ως Αλέξανδρος όταν τον κάνεις να νιώθει μικρός Αλεξανδρουκος? Το μόνο που θα καταφέρει στη ζωή του είναι να γίνει υπαλληλάκος και να βρει μια γυναικούλα που θα τον χαϊδεύει ως Αλεξανδρούκο όπως η μαμά του.

Όσες μανάδες πέσετε να με φάτε θυμηθείτε ότι κάποτε πριν παντρευτείτε και κάνετε παιδιά, σίγουρα είχατε βγει τουλάχιστον με έναν τύπο που η μαμά του τον παρακαλούσε να φορέσει ζακέτα όταν θα πάτε τριήμερο στην Αράχοβα.

Και σίγουρα την επόμενη μέρα τον κράξετε στις φίλες σας ότι είναι μαμάκιας. Κάποιες από σας τον παντρευτήκατε αυτόν τον μαμάκια και τώρα ως μάνα γίνατε dale quale η πεθερά σας.

 Δεν έχει σημασία αν αυτή την υπερπροστασία την βαφτίζετε "ενδιαφέρον για το καλό των παιδιών σας". Και δεν έχει σημασία αν αυτό το παιδί είναι γιος ή κόρη.

Κάποτε είχα μια φίλη που είχαμε κανονίσει να πάμε διήμερο στη Χαλκίδα. Να τονίσω ότι είχαμε κλείσει τα 18. Αυτό όμως δεν είχε καμία σημασία για την μητέρα της η οποία με πήρε τηλέφωνο τάχα μου ότι καλεί απ' το αστυνομικό τμήμα και με απείλησε ότι αν φύγω διήμερο με την κόρη της θα έχω κακά ξεμπερδέματα.

Με την εν λόγω φίλη σταματήσαμε να κάνουμε παρέα γιατί πηδήχτηκε με τον γκόμενο μου. Αν και τώρα που το σκέφτομαι την δικαιολογώ απόλυτα με τέτοια τρελή μάνα. Θέλω να πω, πάρα την τρομοκρατία δεν κατάφερε να ελέγξει την σεξουαλική ζωή της κόρης της.

 Ε μα τι σας λέω τώρα τούτη ήταν κορίτσι και πάρα το ότι ζούμε στην εποχή που οι κοπέλες βρίζουν σαν νταλικέρηδες και τα αγόρια χρησιμοποιούν παραπάνω gel από κείνες, ε οφείλουμε να τα προστατέψουμε παραπάνω τα έρμα τα κορίτσια.

Ξυπνήστε βρε ψοφοδεή σάψαλα που έχετε το σύνδρομο της Θέτιδας και θέλετε να ελέγξετε την μοίρα των παιδιών σας!

 Κανένας στο σχολείο δεν εστίασε στο τι θέλει να υποδηλώσει ο μύθος του διάσημου πολεμιστή και ήρωα Αχιλλέα.

Μπορεί να μην τον κυνηγούσε η Θέτιδα να φορέσει το χιτώνιο του, αλλά από την ασφυκτική της αγάπη τον έκαψε στην πυρά για να τον κάνει αθάνατο. Φοβήθηκε τον χρησμό του επικείμενου θανάτου του, όπως οι σημερινές μανάδες φοβούνται τις γρίπες και τους λάθος έρωτες των παιδιών τους.

Δεν είπα να μην είσαι εκεί και να μην νοιάζεσαι. Αλλά αυτό απέχει πολύ απ΄το να προσπαθείς να ελέγξεις τα πάντα.

Καταρχήν ποιος σου είπε ότι επειδή έγινες μάνα ξέρεις και το τι είναι καλύτερο για το παιδί σου;

Λίγες είναι εκείνες που ξέρουν τι είναι καλύτερο για τον εαυτό τους τον ίδιο. Και οι υπόλοιπες κρίνοντας από τα δικά τους παραπατήματα, προσπαθούν να γλυτώσουν αντίστοιχα τα παιδιά τους. Σοφία της Μάνας το αποκαλούν.

Αν ήταν όντως σοφές δεν θα ξεχνούσαν το μεγαλύτερο δίδαγμα της ζωής: ότι και να κάνεις ο πόνος και τα χαστούκια που θα φας στην πορεία της ζωής σου δεν αποφεύγονται. Και για να βρεις το καλύτερο πρέπει πρώτα να αντιμετωπίσεις το χειρότερο.

Μην παράγεις λοιπόν τυποποιημένα και φοβισμένα ρομποτάκια.

Ας κρεβατωθεί το παιδί σου , ας χτυπήσει στην αλάνα κι ας ερωτευτεί τον λάθος άνθρωπο.

Εσύ προσφερέ του την αγκαλιά σου όταν χρειάζεται, αλλά μην το πνίγεις σε αυτή.

Είτε του φορέσεις ''ζακέτα'' είτε όχι, εκείνο θα βρει τον δρόμο του.

Ο Robin Williams και η μαύρη τρύπα

Τα κοράκια σαν πουλιά είναι αξιοθαύμαστα πλάσματα. Δεν θα έλεγα το ίδιο για τους ανθρώπους-κοράκια. Αυτούς που περιμένουν πάνω απ΄ το ζεστό πτώμα κάποιου επιτυχημένου εν ζωή ανθρώπου, για να κλέψουν λίγα ψήγματα δόξας. Κάθε θάνατος είναι σαν την ποίηση. Ο καθένας δίνει την δική του ερμηνεία.

Σε κάποια περιοχή του Νεπάλ όταν πεθαίνει κάποιος, έχουν σαν τελετή να εναποθέτουν το άψυχο κορμί του στα βράχια και να το διαμελίζουν με απόλυτη ηρεμία, περιμένοντας τα όρνεα καρτερικά να έρθουν και να συλλέξουν τα κομμάτια.

Γι’ αυτούς τους παράξενους ανθρώπους της Ανατολής, η εξαφάνιση και της τελευταίας σάρκας από τα όρνεα συμβολίζει τον εξαγνισμό του σώματος από την εδώ ζωή. Η ψυχή πλέον είναι ελεύθερη να πάει όπου θέλει.

Εδώ στην Δύση το κάνουμε διαφορετικά. Όταν κάποιος πεθαίνει και δη διάσημος και πετυχημένος, διαμελίζουμε σιγά-σιγά και βασανιστικά τα κομμάτια της ζωής του και κάνουμε την ανάλυση της ανάλυσης ω ανάλυση. Να ‘χαμε να λέγαμε δηλαδή και κουραφέξαλα.

«Είναι όχι απλά εξοργιστικό αλλά βλάσφημο! Τ’ ακούς; Εμείς βγάλαμε καρκίνο να ανησυχούμε για το πώς θα πληρώσουμε το ρημάδι το ρεύμα και αυτοί που έχουν κινητά κι ακίνητα, σπίτια κι αυτοκίνητα, χαραμίζουν έτσι τη ζωή τους!» άκουσα την γιαγιά μου να μου φωνάζει το πρωί της ανακοίνωσης του θανάτου του Robin Williams.

«Τελικά δεν πα να ‘χεις όλα τα καλά του κόσμου, να ξερνάς και να βγάζεις χρυσό, (χρυσά αγαλματίδια για την ακρίβεια), ή να έχεις φωνή που σπάει κόκαλα και να σε αποθεώνει όλος ο πλανήτης σαν αυτή την Whitney Hiouston, η μαύρη τρύπα της ψυχής δεν διαλέγει πλούσιους ή φτωχούς. Είναι αμείλιχτη. Για όλους. Το τέρας κι εγώ που έγραψε κι ο Μαλέλης. 

Τρώει κι αυτόν που δεν έχει να ταΐσει  τα παιδιά του, τρώει κι αυτόν που έχει να ταΐσει και τα τρισέγγονα του.» Σοφός ο φούρναρης.

«Καλέ από ναρκωτικά δεν πέθανε αυτή;» ρώτησε μια κυρία αφού παρήγγειλε το πολύσπορό της. 

«Ε μαζί πάνε αυτά συνήθως. Έχουν όλο τον κόσμο στα πόδια τους και τσακ του ρίχνουν μια φτυσιά » απαντά μια άλλη, απόγονος του Froyd πιθανότατα.

Νομίζουμε ότι επειδή έχουμε χιλιοδεί κάθε γκριμάτσα του μέσα απ΄τη μικρή οθόνη κι έχουν γραφτεί χιλιάδες άρθρα απ΄όλα τα περιοδικά του πλανήτη, ότι ξέρουμε για τη ζωή του. Στην ψυχή του ποιος ήξερε τι συμβαίνει; Εδώ δεν ξέρουμε τι συμβαίνει στη δικιά μας. Ή του διπλανού μας (παρά το γεγονός ότι ξέρουμε αναλυτικές λεπτομέρειες για την ζωή του).

«Πέθανε και πήρε μαζί του όλα μου τα παιδικά χρόνια» σχολίασε απλά ο σύντροφος  μου κι αναρωτήθηκα το εξής: Πως γίνεται ένας άνθρωπος που είχε το ταλέντο να φτιάχνει το κέφι σε εκατομμύρια ανθρώπους ανά τον κόσμο, ένας άνθρωπος που ποιούσε το ήθος, να πάσχει ο ίδιος από την μαύρη τρύπα της ψυχής, την κατάθλιψη. (Το ποιας μορφής ήταν, αφήνω στους ψυχίατρους ή wannabe ψυχολόγους να το αναλύσουν).

Υπάρχουν άνθρωποι που στην κυριολεξία κλείνονται στο σπίτι, μην έχοντας όρεξη να κάνουν οτιδήποτε άλλο, παρά να δουν ταινίες με τον αγαπημένο τους κωμικό ηθοποιό. Είναι το δικό τους χάπι. Αλλά το χάπι τους τελικά νικήθηκε και φαγώθηκε απ΄τη μαύρη τρύπα. Είναι τραγικά ειρωνικό.

Τα συλλογιζόμουν όλα αυτά το πρωί καθώς έπινα καφέ ακούγοντας ραδιόφωνο στον κήπο. Κι ενώ προβληματιζόμουν με την ειρωνεία της υπόθεσης, μια μέλισσα  τρυγούσε το νέκταρ από τ’ ανθάκια της γλάστρας αδιαφορώντας παντελώς για τα τεκταινόμενα του κόσμου. Εκτελούσε απλά αυτό που ήρθε στον κόσμο να κάνει.  Εμάς ποια είναι η εργασία μας;

Διαβάζω τα διάφορα R.I.P. αποφθέγματα που είπε ο R.Williams σε ταινίες του. Βασικά άλλοι τα έγραψαν κι αυτός ανέλαβε με την μοναδική του ερμηνεία να τους δώσει πνοή. Αυτό επέλεξε σαν ρόλο ζωής τελικά, του αστειότερου ανθρώπου. Και το τέλος του το διάλεξε θεατρικό, αλλά αυτό δεν μας αφορά γιατί δεν ξέρουμε τι κουβαλούσε στην ψυχή του.

Για τους διπλανούς μας όμως που τους ρωτάμε τυπικά και απαντούν μ’ ένα πνιγμένο «καλά είμαι», ενώ ξέρουμε αναλυτικά την δύσκολη οικονομική και οικογενειακή τους ζωή, καλό θα είναι να κάνουμε μια ερώτηση παραπάνω.

«Ρε σίγουρα; Στάσου λίγο να τα πούμε» είπε η φίλη μου η Αμαλία σε κάποιον συνεργάτη της που έκοψε την ματιά του θολωμένη. Δεν κόλωσε για το αν την χαρακτηρίσει κουτσομπόλα.

«Ήμουν στα πρόθυρα εκείνο το απόγευμα Αμαλία μου…και δεν το ήξερε ούτε η γυναίκα μου. Ήθελα να πάρω το φορτηγό και να με ρίξω στο γκρεμό. Το χιούμορ σου και το ενδιαφέρον σου με συγκράτησαν . Σ΄ευχαριστώ» της είπε μετά από καιρό.

Κι έτσι άθελα της η Αμαλία, του έριξε λίγο φως στην μαύρη τρύπα που τον μαγνήτιζε απειλητικά.

Ο αγαπητός ηθοποιός είχε πει προφητικά ότι το χειρότερο πράγμα δεν είναι η μοναξιά, αλλά να πλαισιώνεσαι από ανθρώπους που σε κάνουν να αισθάνεσαι μόνος. Ας χρησιμοποιήσουμε την ιδιότητα μας ως social networkers να αποδείξουμε ότι δεν είμαστε τέτοιοι άνθρωποι και νοιαζόμαστε πραγματικά.

Tο σκανδαλιαρικο δαιμονακι : μια υπενθύμιση του συμβολισμού των Χριστουγεννων

Χειμωνιατικη Κυριακή  με ήλιο και τι άλλο  να ζητήσει κανείς για να χαρεί  το καφεδακι του (οσοι δεν δουλεύουν βέβαια σε μια κοινωνία  που τα εχουμε ισοπεδώσει όλα ).

Για εμάς τους συμβολολαγνους ομως, που μελετάμε την αρχέγονη μυθογραφια, αυτή η ιδιαιτερα ηλιόλουστη  μέρα  είναι η γιορτή  του Χειμερινου ηλιοστασιου.

Ο φωτεινός  Ηλιος (για τους Έλληνες ) ή Yule (για τους Κελτες), διώχνει το σκοτάδι του Χειμωνα και ζεσταίνει  τις καρδιές με το Φως της ελπίδας.

Αργότερα όλο  αυτό ενσωματώθηκε απο τη νεα θρησκεία  που εμφανίστηκε (Χριστιανικο δόγμα ) και με μερικές μέρες διάφορα μετεξελιχθηκε στα Χριστουγεννα.

Το ξεχωριστό νεογεννητο που γεννιεται στις 25 από την Παρθένο(αγνή  ψυχή ), ο Τέλειος Άνθρωπος, ονομάζεται Μεσσίας δηλαδή ο Σωτήρας που θα φέρει την ελπίδα.

Την ελπίδα ότι το ανθρώπινο γένος θα μοιάσει στο πρότυπο του και πιστεύοντας στην πιο ισχυρή Μαγεία, την Αγάπη θα σπάσει τα δεσμά του. Τα δεσμά που μας φυλακιζουν στο σπήλαιο του Πλάτωνα.

Η Nefeli Ekati έφτιαξε το σκανδαλιαρικο πνεύμα των Ηλιουγεννων ή  Χριστουγεννων, αυτό που θα μας τσιγκλισει να σκεφτούμε τι πραγματικά χρειαζόμαστε.

Ναι οτιδήποτε σας συμβεί που θα σας εκνευρίσει, είναι ακριβώς αυτο το creepy δαιμονακι χι χι. Είθε  αυτές τις μέρες  να διαχωρισουμε τις επιπλαστες επιθυμίες από τους αληθινούς  στόχους.

OI creep-ΕΙΣ

Θέλω να μου πεις την πρώτη σκέψη που σου έρχεται στο μυαλό όταν αντικρύζεις ένα άτομο με κάποια δυσμορφία. Μην κλέβεις...όχι την δεύτερη την πιο εξευγενισμένη. Και τι εννοώ δυσμορφία, θα αναρωτηθείς.

Όταν δυσκολεύεσαι να αποδεχθείς την μη φυσιολογική μορφή ενός ανθρώπου, είτε διότι έχει στραβισμό, νανισμό, ή αυτισμό κ.τ.λ. Μπορεί ναι μεν όλοι αυτοί με τα σύνδρομα σε –ισμο να γεννήθηκαν από την φύση όπως όλοι μας, αλλά το μάτι σου δεν το θεωρεί φυσιολογικό.

Κι υπάρχει κάτι πέρα απ΄τον αισθητήρα του ματιού μας που λέγεται Κριτής των Πάντων. Άσχημο είναι ότι δεν έχει σχήμα. Αυτό είναι το νόημα της λέξης. Αλλά εμείς ακόμα κι αν κάποιος έχει σχήμα, τον χαρακτηρίζουμε γιατί δεν έχει το αποδεκτό σχήμα για την δική μας αισθητική. Το κάνω εγώ και το κάνεις εσύ. Όσο κι αν παίρνεις μετά το βλέμμα της λύπησης αν πρόκειται για άτομο με κάποια αναπηρία.

Υπάρχουν βέβαια και οι ακόμα πιο θρασείς, που γυρνάνε το κεφάλι σαν την κουκουβάγια όταν βλέπουν να μπαίνει στο χώρο ένας νάνος. Δεκατέσσερα χρόνια μετά το σπάσιμο των ταμείων που έκανε το Lord Of The Rings και με τον Peter Dinclage του Game Of Thrones να έχει μπει στην λίστα των γοητευτικών αντρών του πλανήτη, αντιμετωπίζουν τους νάνους σαν τέρατα από freak show.

«Κι αυτό εσύ το λες περιθωριοποίηση;» με ρώτησε η φίλη μου η Χρύσα, μαία κατά το επάγγελμα, όταν της το ανέφερα μια μέρα. « Όταν η απόρριψη ξεκινά απ΄τη μήτρα της μάνας, τι μου λες εσύ για τους τρίτους...Προχτές μου ήρθε ένα ζευγάρι που πρόσφατα γέννησαν δίδυμα. Ξέρεις ποιο ήταν το αίτημα τους;» με ρώτησε.

« Ήθελαν να παραλάβουν μόνο το ένα που ήταν υγιές. Το άλλο που είχε πιο μεγάλο κεφάλι και συνεπώς κάποιο εγκεφαλικό πρόβλημα είπαν να μας το αφήσουν. Ακούς; Να μας το αφήσουν λες κι ήταν για τον κάδο των αχρήστων, όχι το μωρό τους!» συνέχισε και την κοιτούσα αποσβολωμένη.

Ζώντας στον δικό μου παραμυθένιο κόσμο, αντιμετωπίζω με έξαψη τα άτομα με τέτοιες ιδιαιτερότητες, ως ξεχασμένα όντα από κάποια φυλή της Μέσης Γης του Τόλκιεν.

Στην πραγματικότητα που ζούμε όμως, υπάρχουν μόνο τέρατα. Τέρατα που κατοικούν στο νου μας, χωρίς εμείς να το παίρνουμε χαμπάρι. Κάτι σκουληκάρες που επικρίνουν, απορρίπτουν κι απομονώνουν οτιδήποτε βγδελυρό.

Σου προκαλούν αίσθηση αυτά που σου λέω; Θες να το κλείσεις και να πας σε κάτι πιο light, να αφήσεις και το παράσιτο σου να κοιμηθεί; Να διαβάσεις για έρωτες κι αγάπες ας πούμε; Αγάπη: τι υπερτιμημένη λέξη και πόσο λάθος την κοτσάρουμε μόνο σε ορισμένα είδη σχέσεων. Πως περιμένεις καλέ μου να σε αγαπήσει ο/η τάδε, αν εσύ ο ίδιος δεν έχεις αγάπη μέσα σου για όλα τα πλάσματα;

Καλέ έχω! Δεν βλέπεις; Λένε κάποιοι υπέρτατοι υποκριτές και πατάνε like και κοινοποίηση σε φωτό που πρόκειται για κάποιο παιδάκι με σύνδρομο.Την επόμενη στιγμή όμως, δυσανασχετούν όταν στον ΗΣΑΠ κάθεται δίπλα τους το αυτιστικό και κουνάει σπαστικά τα χέρια του.

 Και κάποιες κυρίες κοιτάνε με συμπόνοια κι ευχαριστούν τον θεό, που το αυτιστικό μύασμα δεν το έχουν στη δική τους οικογένεια.  Το παιδάκι βέβαια ποσώς το νοιάζει πως το κοιτάς εσύ. Παρατηρεί την διαδρομή κι ανοίγει χαρούμενο το στόμα. Τα σάλια τρέχουν και κάποιες κοπελίτσες χασκογελούν κορο’ι’δευτικά. Το χασκογελούν βέβαια έχει διαφορά με το ουσιαστικό χαμόγελο του μικρού.

Ίσως αυτό και να ζηλεύουν υποσυνείδητα. Το παιδάκι αυτό, στο δικό του μικρόκοσμο είναι απαλλαγμένο από την φυλακή που είμαστε χωμένοι εμείς οι υπόλοιποι: το τι θα πουν οι άλλοι. Ενθουσιάζεται με το σχήμα των σπιτιών, με το χρώμα των καθισμάτων, χαίρεται αυτά τα μικρά που εμείς δεν παρατηρούμε. 

Βγάζει ενοχλητικές για μας κραυγές, που όμως για κείνο είναι μελωδίες στο τραγούδι της ζωής του. Είναι στ’ αλήθεια ευτυχισμένο.

 Κι εμείς θεωρούμαστε τυχεροί που διαθέτουμε φυσιολογικό σχήμα και την λογική να εκτιμήσουμε τα μεγάλα νοήματα.Αλλά ευτυχισμένοι σαν εκείνο, δεν είμαστε. Πότε θα νιώσουμε έτσι;

Ίσως όταν πεθάνει ο κριτής μέσα μας.

Για ένα λεπτό διαφορά...

Περνώντας τον δρόμο σήμερα το πρωί, είδα το λεωφορείο να περνάει κι αφού δεν το πρόλαβα, μια έκφραση απογοήτευσης ζωγραφίστηκε στο πρόσωπο μου.

 Ένας τύπος απ΄την απέναντι μεριά βρήκε την έκφραση μου προφανώς αστεία και γέλασε κορο'ι'δευτικά, περνώντας τον δρόμο.

Δεν είδε όμως το αμάξι που ερχόταν και σκόνταψε πάνω του....ευτυχώς χωρίς να έχουμε απώλειες.

Δεν την καταλαβαίνω την χαιρεκακία και σίγουρα ούτε το Σύμπαν την κατανοεί.

Εγώ τελικά τον πρόλαβα τον προαστιακό με το επόμενο λεωφορείο που πέρασε, αλλά για φανταστείτε πόσο σοβαρά θα μπορούσε να τραυματιστεί ο τύπος, για 30 δευτερόλεπτα που δεν εστίασε στη ζωή του, αλλά στο τι κάνουν οι γύρω του.

Είναι σύνηθες φαινόμενο στους ανθρώπους να ασχολούμαστε με το τι κάνουν οι άλλοι. Έτσι όμως δεν προσέχουμε αυτό που θα έρθει σφόδρα στη ζωή μας, είτε είναι απρόσμενα καλό είτε είναι ξαφνικό κακό.

Άλλοι πάλι είναι τόσο καταστροφικά προσηλωμένοι στο εγώ τους, όπως ο Νάρκισσος που έπεσε στην λίμνη.

Γενικά χρειάζεται μια ισορροπία μεταξύ του κόσμου σου, του εγώ σου και της κοινής πραγματικότητας με τους γύρω σου.

Αυτή είναι και η προσωπική μου ερμηνεία απ΄το σημερινό γεγονός.

 Αντί λοιπόν να συγχυζόμαστε απ΄τα γενόμενα, είναι αφάνταστα διασκεδαστικό και χρήσιμο να τα παρατηρούμε και να αυτοπαρατηρούμαστε, λαμβάνοντας μηνύματα για την προσωπική μας πορεία.

Έφτασα στο γραφείο κι έφτιαξα το καθιερωμένο μου τσάι. Πάνω στο σημερινό φακελάκι έγραφε το εξής απόφθεγμα: ''lead me from the unreal, to the real''

Είναι αέναο το παιχνίδι του αποσυμβολισμού κι επειδή ανάλογα με το τι συμβαίνει στη ζωή μου μπορώ να βγάλω διαφορετική εκτίμηση, αυτή την ερμηνεία, την αφήνω σε σας. Enjoy the game!

Πόσο υπολογίζεις τα ΟΝΕΙΡΑ σου ;

Ειλικρινά δεν μπορώ να καταλάβω γιατί όταν κάθομαι σ’ ένα λεωφορείο με δεκαπέντε άδειες θέσεις, αυτός ή αυτή που θα μπει, θα κάτσει ακριβώς δίπλα μου. Το έχετε παρατηρήσει κι εσείς έτσι;

«Τελικά ξεστομίζουμε βαρύγδουπα ότι δήθεν θέλουμε την ησυχία μας, αλλά κανείς δεν το θέλει πραγματικά!» έλεγα συμπερασματικά μια μέρα στη Γωγώ  «Εγώ την θέλω και το επιδιώκω!» μου απάντησε εκείνη.

Την Γωγώ την γνώρισα πριν δύο χρόνια στο πάρκο όπου η σκυλίτσα μου ερωτεύτηκε τον δικό της σκύλο. Επαγγέλλεται κομμώτρια αλλά το όνειρο της από είκοσι χρονών ήταν να μείνει σε μια φάρμα στην επαρχία. Παρωχημένο και χιλιοειπωμένο, είχα σκεφτεί όταν μου το’ πε, αλλά δεν βαριέσαι…πόσοι το λένε και δεν το κάνουν;

Μετά από κάποιους μήνες καθημερινής βόλτας στο πάρκο, μου έκανε την ανακοίνωση: «Φιλενάδα βρήκα το ιδανικό μέρος! Την άλλη εβδομάδα μετακομίζω στην Κυπαρισσία!» Χρειάστηκα αρκετά λεπτά για να συνειδητοποιήσω τι μου έλεγε.

Δηλαδή θα άφηνε το σπίτι που έχτισε με τόσο κόπο κάνοντας οικονομίες και την καλή δουλίτσα στο σούπερ χλιδάτο κομμωτήριο για να πάει να ταΐζει κότες;

«Και το πρόσωπο; Εδώ θα τον αφήσεις;» την ρώτησα. Διατηρούσε μια  ανεμοδαρμένη σχέση που μετρούσε εννέα μήνες.

«Το όνειρο μου να ζήσω κοντά στη φύση μακριά απ΄τους έντονους ρυθμούς της Αθήνας, είναι πιο φλέγον κι απ΄τον έρωτα. Δεν μπορώ να τον αναγκάσω να συμμετέχει στο όνειρο μου βρε Αναστασάκι, αν δεν το έχει ποθήσει και ο ίδιος. Και ξέρεις βαρέθηκα να περιμένω μέχρι να θελήσει κάποιος να πορευτεί μαζί μου. Αποφάσισα να το κάνω μόνη μου.»

Μάζεψε λοιπόν τα μπογαλάκια της, κόλλησε ένα «ενοικιάζεται» στο σπίτι της κι έφυγε για το χωριό Μύλοι. Βρήκε μια πανέμορφη μονοκατοικία με αυλή και θέα την θάλασσα, σε τιμή που εδώ στην πρωτεύουσα νοικιάζεις μόνο υπόγειο.

Δίπλα της αντί για πολυκατοικίες έχει δένδρα και μια ρεματιά που την ξυπνά κάθε πρωί με τον τραγουδιστό ήχο του νερού.

 Ένα χρόνο μετά την ακούω στο τηλέφωνο με την ίδια έξαψη, να μου περιγράφει πόση μαγεία βιώνει καθημερινά. Οι συντοπίτες της στην αρχή την αντιμετώπισαν καχύποπτα. Σου λέει, μια γυναίκα μόνη στα τριάντα-βάλε έρχεται εδώ στην ερημιά να κάνει τι; Ποιος ξέρει τι αμαρτίες κουβαλά απ΄την πόλη.

 Όμως με την ευγένεια και το μπρίο που σκορπούσε, κατάφερε να την προμηθεύουν με τόση αγάπη, τρυφερότητα και λαχανικά, που το ψυγείο της είναι πάντα γεμάτο παρότι η ίδια είναι άνεργη. Κουτσά στραβά τα βγάζει πέρα με κάτι κουρέματα αλλά δεν προβληματίζεται.

 Δηλώνει ευτυχισμένη σε κάθε στιγμή κι εκφράζει συνέχεια την ευγνωμοσύνη της για όσα είναι να έρθουν. Πραγματικά την ζηλεύω αφάνταστα για το πνεύμα της.

«Κι από παρέες;» την ρώτησα μια μέρα.

 «Έχω βρει κι άλλους εδώ που παράτησαν τις πόλεις! Είναι ένα ζευγάρι που κάνουμε πολύ ωραία παρεούλα. Ο Σωτήρης έκανε μεταπτυχιακό οικονομικών στο Λονδίνο και τελικά ήρθε εδώ κι έστησε μια επιχείρηση καλλιέργειας βοτάνων που πάει περίφημα. Προμηθεύει τα πιο εκλεπτυσμένα εστιατόρια. Κι η γυναίκα του η Αλκμήνη παράτησε την δικηγορία στην Θεσσαλονίκη και τώρα παραδίδει εδώ μαθήματα yoga.

 Τα παιδιά ακολούθησαν το όνειρο τους, ήρθαν εδώ, γνωρίστηκαν κι ερωτεύτηκαν. Που ξέρεις...μπορεί κι εγώ να βρω έτσι το ταίρι μου! Προς το παρόν απολαμβάνω την κάθε στιγμή με τον εαυτό μου! ‘Αντε ψηθείτε να ρθείτε κι εσείς να φτιάξουμε κοινότητα».

 Την τελευταία ατάκα μου την πετάει κάθε φορά πριν κλείσουμε το τηλέφωνο.

Ώραια ιστορία θα πεις εσύ που τη διαβάζεις. Ίσως να συλλογίζεσαι ότι κάποια στιγμή θα ήθελες να το κάνεις κι εσύ. Όμως δεν θα το κάνεις. Θες να σου πω γιατί;

«Ο κόσμος σαν εσένα... νιώθει ζωντανός μόνο ανάμεσα στους άλλους... προτιμάει τα πολυσύχναστα μέρη...

 βρίσκει δουλειά σε δημόσιες υπηρεσίες ή απασχολείται σε μεγάλες επιχειρήσεις... οπουδήποτε μπορεί να νιώθει το καθησυχαστικό χάϊδεμα του πλήθους...

 Εξυμνεί όλες τις ιεροτελεστίες της εξάρτησης και πλημμυρίζει τους ναούς της: κινηματογράφους, θέατρα, νοσοκομεία, γήπεδα, δικαστήρια, εκκλησίες, αρκεί να είναι με τους άλλους, αρκεί να ξεφύγει από τον εαυτό του, από το δυσβάσταχτο βάρος της μοναξιάς του».

Γράφει ο συγγραφέας Stefano Elio D’anna στο βιβλίο του «Σχολή των Θεών».

Λατρεύουμε τα προβλήματα μας και να μιλάμε συνεχώς γι αυτά. Μας αρέσει να συνωστιζόμαστε, αλλά να σιχτιρίζουμε ο ένας τον άλλον. Να πηγαίνουμε για καφέ και να παραπονιόμαστε για την τιμή του.

 Δυσκολευόμαστε να εγαταλείψουμε τα βάσανα και τις ανασφάλειες μας κι έτσι γινόμαστε πάμπλουτοι σ’ αυτά.

 Πότε ήταν η τελευταία φορά που έκατσες παρέα με τον ουρανό, απλά να ανασαίνεις και να υπάρχεις; Φαντάζει ξένο το σκηνικό. Την φοβόμαστε την απεραντοσύνη και προτιμάμε να κάνουμε βουνό τα μικροαστικά μας προβλήματα.

Και τι ν’ αφήσω την δουλίτσα μου, που μου πληρώνει έστω τους λογαριασμούς και να τρέχω για πουρνάρια, θα μου πεις. Και την ζωή σου ποιος θα στην ξεπληρώσει;

 Αφιερώνεις οχτώ ώρες κάθε μέρα για να κάνεις μια δουλειά που δεν σου αρέσει. Γιατί αντε να σου αρέσει αλλά να μην πληρώνεσαι καλά, τουλάχιστον δεν είναι χαμένος χρόνος.

 Αλλά να μην σου αρέσει και να πληρώνεσαι και κάκιστα, απλά για να ξεπληρώνεις τους λογαριασμούς, ποιο το νόημα; Θα σου χαρίσει κανείς ποτέ πίσω τα χρόνια που σπατάλησες;

Το να ξεχνάς τον εαυτό σου είναι η μοναδική αμαρτία. Και το να θυμάσαι τον εαυτό σου στην τέλεια ομορφιά του, είναι η μοναδική αρετή, η μοναδική θρησκεία. 


Και για να είσαι ο εαυτός σου, χρειάζεται πρώτα να γνωρίσεις τον εαυτό σου και μετά να τον θυμάσαι. Και πως θα τον γνωρισεις αμα τρέχεις συνέχεια; Σε ρωτάω εγω.

OSCAR DE LA RENTA: τα αιθέρια υφάσματα ενός ανθρώπου με Όραμα

Τρία είναι τα εντονότερα πάθη μου: ο αποσυμβολισμός και συγγραφή μύθων, τα ταξίδια και η μόδα. Όχι όμως η οποιαδήποτε μόδα, αλλά αυτή που συνδυάζει τα προηγούμενα δύο:

Υφάσματα παραμυθένια που σε ταξιδεύουν σ’ έναν κόσμο αιθέριο, ανώτερης αισθητικής. Κάπως έτσι αισθάνθηκα όταν πριν χρόνια έπιασα ένα μεταξωτό φόρεμα του οίκου Oscar De La Renta.

 Θυμήθηκα την αίσθηση σήμερα με αφορμή την είδηση του θανάτου του. Βέβαια όπως πολύ σωστά λέει το διάσημο απόφθεγμα που έγινε και στίχος των Ace of Base: a man will die but not his ideas.

 Κι εκεί θέλω να σταθώ. Στην ηλικία που έπιασα δουλειά ως βοηθός ενδυματολόγου και περιφερόμουν κουβαλώντας πανάκριβα ρούχα διάσημων οίκων, ήξερα πολύ λίγα πράγματα για τον ενεργοπληροφοριακό κόσμο.

 Ότι δηλαδή όλοι οι άνθρωποι περιβαλλόμαστε από ένα ενεργειακό αόρατο κουκούλι που λέγεται αύρα και ότι οι σκέψεις μας δημιουργούν ύλη όπως είχε περιγράψει ο Einstein.

  Αργότερα μέσα στα πολλά που έμαθα απ΄την δασκάλα μου  ήταν  και το παρακάτω:  Είναι πολύ διαφορετικές οι  αισθήσεις που λαμβάνουμε από ένα ρούχο που έχει ραφτεί με πόνο από  άτομα τρίτων χωρών που ζουν για ένα κομμάτι ψωμί και από ένα ένδυμα που φτιάχτηκε με αγάπη  των καλοπληρωμένων ανθρώπων που δουλεύουν κάτω απ΄το όραμα του σχεδιαστή.

 Διότι σίγουρα τα ενδύματα δεν τα ράβουν οι ίδιοι οι σχεδιαστές μεν, αλλά η επιλογή των ανθρώπων που θα δουλέψουν για τον οίκο  και θα κάνουν πράξη το όραμα , δεν είναι τυχαία.

 Όταν άγγιξα αυτό το φόρεμα ένιωσα ότι ήταν κάτι το αιθέριο, φερμένο κατευθείαν απ΄τον κόσμο των Ιδεών ενός ανθρώπου που λάτρευε την γυναίκα ως θεότητα.

 Ίσως γι’ αυτό και να επέλεξε να δημιουργήσει ενδύματα  θεϊκά που ν’ αναδεικνύουν την γυναικεία χάρη. Άλλωστε έλεγε ότι θέλει τα ρούχα του να εκφράζουν τα δύο προτερήματα που θαυμάζει στις γυναίκες, αυτοπεποίθηση και ευγένεια.

 Πίστη  δηλαδή στη γυναικεία μας θεϊκή φύση (δύναμη που μας έδωσε η Γη ως μητέρες) κι αιθέρια κομψότητα και χάρη. Και τα δύο φυσικά βρίσκονται σ’ έλλειψη στις σημερινές γυναίκες.

H ιστορία του έχει πολλά κοινά με το παραμύθι του Γενναίου Ραφτάκου που από ένα μικρό εργαστήρι,ξεκίνησε να κατακτήσει τον κόσμο. Έτσι κι ο De La Renta από την Ισπανία που  σπουδάζε καλές τέχνες, βρέθηκε να κατακτά τη Νέα Υόρκη κι από εκεί το Παρίσι και τις διεθνείς πασαρέλες.

  Μούσα του απ΄την αρχή που πήρε το ρίσκο να κάνει τα δικά του βήματα, ήταν η Françoise de Langlade, διευθύντρια τότε της Γαλλικής Vogue. Δεν επέλεξε μια μοντέλα με τζούφια ενέργεια, αλλά μια γυναίκα με γνωριμίες κι επίπεδο που χάρη στην δυνατή γυναικεία της φύση, τον τροφοδότησε ούτως ώστε να απογειώσει την καριέρα του.

 Συγκινητικό είναι ότι αφ’ οτου απεβίωσε η γυναίκα του το 1983, πήρε την απόφαση να υιοθετήσει ένα ορφανό παιδί απ΄την μητρική του πατρίδα, τον Mojes De La Renta που εργάζεται σήμερα στον Οίκο. 

 Το 1990 ξανανυμφεύθηκε την Engelhard Reed, διότι τέτοιοι άνδρες με μεγαλεπήβολα οράματα που δημιουργούν κινήματα και τάσεις, δεν δύναται να μείνουν χωρίς μούσα.

Το 2004 εισήγαγε στην αγορά μια πιο οικονομική σειρά την Ο oscar, με σκοπό να κάνει πιο προσιτή την χάρη των ρούχων του στο ευρύ κοινό.

Και σε μια εποχή που κρατεροί οίκοι μόδας όπως οι Louis Vuitton, DKNY και Gucci, πούλησαν τα μερίδια τους σε ισχυρούς εταιρικούς ομίλους κάτι σαν τράπεζες ένα πράγμα, ο Oscar De La Renta προτίμησε να μην επεκτείνει τις επιχειρήσεις του με εξωτερική βοήθεια. «Παρότι είχα αρκετές προτάσεις, πιστεύω ακράδαντα ότι εμείς οι ίδιοι είμαστε κυρίαρχοι του πεπρωμένου μας» είχε δηλώσει σε μια πρόσφατη συνέντευξή του.

Σίγουρα πολλές γυναίκες βλέποντας τις δημιουργίες του φορεμένες απ΄τις πρωταγωνίστριες του ‘’Sex & the City’’ και ‘’ Gossip Girl’’ ονειρεύτηκαν να  έχουν τα χρήματα να ντύνονται έτσι...αλλά δεν αρκεί αυτό.

Προσθήκη λεζάντας

Για να αισθάνεσαι καλοντυμένος , χρειάζεται να τα έχεις βρει όχι μόνο με το γυμνό σώμα σου, αλλά και με τον γυμνό εαυτό σου.