To παιδί που γέννησε τον Έρωτα

Διαβάζοντας το διήγημα του Γάλλου Ρομαντικού Guy de Maupassant (‘’ο μπαμπάς του Σιμόν’’) θυμήθηκα την πρώτη φορά στο δημοτικό που άκουσα την λέξη «μούλικο». Όταν μου έξηγησε η μητέρα μου ότι έτσι μερικοί αποκαλούν τα παιδιά που δεν προκύπτουν από γάμο, ανατρίχιασα με την σκληρότητα.

Πλέον στην εποχή μας έχουμε ξεπεράσει αυτές τις ρετσινιές κι είναι της μοδός να κάνουμε τον γάμο μαζί με την βάφτιση...ή και καθόλου. Έρωτας να υπάρχει κι όλα τ΄άλλα είναι δευτερεύοντα. Υπάρχουν όμως και παιδιά που δεν προκύπτουν καν από αγάπη κι έρωτα, σαν τον μικρούλη της ιστορίας μας.

  Ο Λευτέρης γνώρισε την Βέρα ή μάλλον το κορμί της Βέρας στις τουαλέτες ενός club. Συνέχισαν να βγαίνουν μετά απ΄ αυτήν την ιδρωμένη τους συνεύρεση , κυρίως για να βγάζουν τα μάτια τους και πάνω στο μήνα η Βέρα ανακάλυψε ότι η καθυστέρηση οφείλεται σε εγκυμοσύνη.

Για κάποιον απροσδιόριστο λόγο αποφάσισαν να κρατήσουν αυτό το μωρό που ήρθε τυχαία στη ζωή τους. Βέβαια είμαι φανατική οπαδός της πεποίθησης ότι τίποτα δεν συμβαίνει τυχαία σε αυτόν τον πλανήτη.

Αλλά να, κανείς δεν μπορούσε να εξηγήσει πως ο γυναικοκατακτητής, το ρεμάλι της παρέας, ο Λευτέρης αποφάσισε στα ξεκούδουνα να γίνει μπαμπάς και μάλιστα με μια κοπέλα που το μόνο ενδιαφέρον που του είχε εξάψει ήταν αυτό του κάτω μορίου. Για έρωτα ούτε λόγος.

Τα κριάρια (το ζώδιο του Λευτέρη) λένε ότι είναι λίγο χύμα γενικά ,αλλά ας μην το εξετάσω αστρολογικά. Θες ότι ο Λευτέρης είχε πατήσει τα 35 και δεν είχε κάνει τίποτα σοβαρό στη ζωή του, θες ότι γενικά δεν ήξερε τι του έλειπε, αποφάσισε να βουτήξει στην οικογενειακή ζωή.

Βέβαια ένας άνθρωπος δεν ωριμάζει απ’ τη μια στιγμή στην άλλη. Το «πάω να αγοράσω γάλατα και γύρισα το βράδυ γιατί έπινα τσίπουρα με την παρέα» κούρασε την Βέρα που μετά από δύο χρόνια, μια μέρα τον πέταξε έξω απ’ το σπίτι.

 Κάπου εκεί γνώρισα εγώ τον Λευτέρη. Να μου διηγείται ένα βράδυ πόσο πολύ του λείπει να συλλαβίζει λεξούλες στον γιο του και να τον βάζει για ύπνο. Από τις διανθισμένες φρασεολογίες που χρησιμοποιούσε για την Βέρα, κατάλαβα ότι δεν του έλειπε μόνο ο γιος.

 Ευτυχώς που το αναγνώρισα δηλαδή, γιατί οι χωρισμένοι μπαμπάδες είναι ιδιαίτερα ερωτεύσιμοι και το χρησιμοποιούν αυτό κατά κόρον.
 Αντί να την πατήσω λοιπόν, έγινα φίλη του και τον παρακολουθούσα να χρησιμοποιεί αυτό το γόητρο σε άλλες κοπέλες. 
Κι αυτό για να ανεβάζει φωτογραφίες σ’ όλα τα κοινωνικά δίκτυα με σκοπό να εμπεδώσει η Βέρα, ότι εκείνος είχε προχωρήσει στη ζωή του.

 Τόσο είχε ξεφύγει στην εκδικητικότητα, που μια μέρα έγραψε στο status του ότι περιμένει να ξαναγίνει μπαμπάς από την καινούρια του ξανθομαλλούσα κοπελίτσα.

Βέβαια κι η Βέρα δεν έμεινε άπραγη, πέρασε στην αντεπίθεση βρίσκοντας καινούριο ‘’μπαμπά’’ για τον μικρό. Αυτό το τελευταίο έκανε τον Λευτέρη να ξεκινήσει διαδικασίες για να της πάρει την επιμέλεια του παιδιού.

Εν τω μεταξύ ο μικρός μεγάλωνε και περίμενε υπομονετικά πότε θα σταματήσουν οι γονείς του να παιδιαρίζουν, για να παίξουν μαζί του. Εδώ να παραθέσω και την κακοπροαίρετη σκέψη που είχα κάνει τότε όσο εκείνοι οι δύο παιδιάριζαν στους δικηγόρους. Αναρωτιόμουν πως μια ιδρωμένη συνουσία σε τουαλέτες, που μόνο έρωτα δεν το λες, μπορεί να καρποφορήσει ένα τόσο αξιολάτρευτο αγγελούδι με σοφή ψυχή.

Ευτυχώς το αγγελούδι δεν περίμενε πολύ μέχρι να συνειδητοποιήσουν οι γονείς του τι νιώθουν ο ένας για τον άλλον. Ο Λευτέρης όσο πάλευε για την επιμέλεια του μικρού, κατάλαβε επιτέλους ότι δεν του λείπει μόνο ο γιος του, αλλά η Βέρα μαζί με τον γιο.

Γιατί όσο ζούσαν μαζί η μαμά Βέρα του φανέρωσε ένα πρόσωπο που σε καμία περίπτωση δεν θα το είχε ανακαλύψει στα σύντομα ραντεβουδάκια μέσα στ’ αυτοκίνητα και τις τουαλέτες. Δεν θα είχε προλάβει δηλαδή, γιατί θα είχε περάσει ήδη στην επόμενη. Απλά του πήρε λίγο παραπάνω χρόνο μέχρι να κατανοήσει ότι την είχε ερωτευτεί.

Αυτό βέβαια σε καμία περίπτωση δεν είναι προτροπή να πάμε όλες να γκαστρωθούμε για να βρούμε τον έρωτα. Παρέθεσα την ιστορία για τα  ζευγάρια που ορκίζονται αιώνια αγάπη, αλλά μόλις δουν τεστ θετικό είναι έτοιμοι να κλωτσήσουν την «αγάπη» αυτή αλα Λεωνίδα στο «Τhis is Sparta».

Ναι εσείς που ξέρετε ποιοι είστε και τι δεν θέλετε οκ το δέχομαι, δικαίωμα σας. Ρίχτε το στον Καιάδα. Αλλά εσείς που φοβάστε και παίρνετε αποφάσεις με γνώμονα τις ανασφάλειες σας, έχετε ιδέα τι κλωτσάτε;

Κάπου εκεί έξω κυκλοφορεί ένας μπόμπιρας ετών πέντε , που κλείνει το μάτι σε αυτούς που αναρωτιούνται πως η Βέρα κι ο Λευτέρης τα ξαναβρήκαν και μοιάζουν τόσο αγαπημένοι.

 Και πως άλλωστε να μην κλείνει το μάτι….Δεν είναι και λίγο να  σπέρνεις έναν έρωτα  με τον ερχομό σου στη Γη.

BLOOD MOON: Το φοβερό ή της Αφθονίας;

Η Οκτωβριανή πανσέληνος ονομάστηκε από την παλαιολιθική εποχή, Ματωμένο Φεγγάρι ή αλλιώς Πανσέληνος των Κυνηγών (The hunter’s moon) διότι σηματοδοτούσε την κατάλληλη περίοδο για να κυνηγήσουν και να αποθηκεύσουν κρέας για τον κρύο χειμώνα. Η σελήνη φωτίζει ιδανικά, τα φύλλα έχουν πέσει αυτή την περίοδο και οι κυνηγοί μπορούν εύκολα να εντοπίσουν την λεία τους.

Όποιος βάζει το ρολόι στις 6.30 για να πάει στη δουλεία του  και ξύπνησε με το φως της Σελήνης σήμερα αντί για του Ηλίου, μπορεί ν’ αντιληφθεί πόσο έντονο είναι. Πλέον όμως αγοράζουμε το κρέας στο super market και δεν μπορούμε να συσχετισθούμε με την ευλάβεια που ένιωθαν οι τότε άνθρωποι ως προς τα φυσικά φαινόμενα που ήταν άρρηκτα συνδεδεμένα με τον τρόπο ζωής τους.

 Όταν ακούμε blood moon στο μυαλό μας έχουμε φονικά, λυκάνθρωπους και  φοβερά τεκταινόμενα κι έχει συνδεθεί με πολλά κοσμοιστορικά γεγονότα. Σε όλες  τις προ-χριστιανικές αλλά και χριστιανικές παραδόσεις βέβαια, το αίμα είναι σύμβολο ζωής κι όχι θανάτου. Δεν θα εξετάσω πως  αντιστρέψαμε τους συμβολισμούς στη πορεία των χρόνων. Ίσως γιατί δεν διδαχτήκαμε ποτέ στο σχολείο την Ιστορία πίσω απ’ την Ιστορία..

Στα βιβλία εκείνα που ζωγραφίζαμε με στιχάκια, απεικονίζονταν τοιχογραφίες με κυνήγι ζώων, χοροί κυκλικοί και κερασφόρες φιγούρες.  Καθότι δεν είχαν βιβλία για να ζωγραφίσουν και το κύριο μέλημα τους ήταν πως να βρουν τροφή, οραματίζονταν τον εαυτό τους να πιάνει το θήραμα και χρησιμοποιούσαν τις ζωγραφιές για να βλέπουν τον στόχο τους.

Χόρευαν σε κύκλο λίγο πριν βγουν για κυνήγι για να ανυψώσουν την δύναμη τους, καθώς με τον επαναλαμβανόμενο ρυθμό οι παλμοί της καρδιάς ανεβαίνουν. Σε αντίθεση με τους σημερινούς κυνηγούς, σέβονταν την λεία τους. Δεν σκότωναν ότι βρουν μπροστά τους και δεν περιφρονούσαν ποτέ και κανένα ζώο, θεωρώντας ότι είναι καλύτεροι ως δίποδα με ανεπτυγμένο εγκέφαλο.

Όταν επέστρεφαν με τα τομάρια , τιμούσαν το πνεύμα του ζώου που σκότωσαν  και προσέφεραν ευχαριστίες με χορούς και ύμνους προς τον θεό ή θεά του κυνηγιού (ανάλογα με τον λαό). Λογικό είναι εφ’ όσον ερχόντουσαν σε επαφή με κερασφόρα ζώα, οι θεοί τους να έχουν αυτή τη μορφή. Πάνας, Άρτεμις, Mixcoatl, Cernunnos, ακόμα και στον Διόνυσο έχει προσδοθεί η μορφή του κερασφόρου θεού.

Η κατεξοχήν θεά του κυνηγιού είναι η δική μας Άρτεμις κι αργότερα Diana των Ρωμαίων. Θα ήθελα να σταθώ στον Cernunnos που είναι λιγάκι παρεξηγημένος. Απεικονίζεται να κρατά στο ένα του χέρι περιλαίμιο που συμβολίζει την αφθονία και στο άλλο ένα φίδι που λόγω του ότι αλλάζει δέρμα, συμβολίζει την αναγέννηση.

Έτσι αποξενωμένοι από την φύση που είμαστε, το μόνο που μπορούμε να αντλήσουμε από τη μορφή ενός φιδιού, είναι αρνητικά συναισθήματα. Κι όμως ακόμα και ο δικός μας ο Ερμής απεικονίζεται να κρατά ένα κυρήκειο τυλιγμένο με φίδι. Εδώ το φίδι συμβολίζει ξεκάθαρα την έλικα του DNA. O θεός της Ιατρικής πάλι ο Ασκληπιός, κράτα ράβδο με φίδι, το σήμα που βλέπεις στην ταμπέλα κάθε φαρμακείου.

Μερικοί  μυθογράφοι το πάνε ακόμα παραπέρα, δηλαδή ότι το φίδι συμβολίζει το ανερχόμενο ρεύμα ενέργειας στο ανθρώπινο σώμα (κουνταλίνι).

Σε κάθε περίπτωση, το φίδι σήμαινε θεραπεία, αναγέννηση, ζωή, όπως και το αίμα.

Η Πανσέληνος του Οκτωβρίου για τους παραπάνω λόγους αντιπροσωπεύει την αφθονία κι αφού το μόνο κυνήγι που μας αφορά είναι το κυνήγι των ευκαιριών, σημαίνει λοιπόν την αφθονία στον τομέα των οικονομικών, της υγείας και της αγάπης. Αυτοί που θα δυσκολευτούν είναι μόνο όσοι δεν είναι απόλυτα συντονισμένοι με τα θέλω τους και τους στόχους τους. Ας μην αποδίδουμε τις εκρήξεις μας και τις δραματικές τάσεις μας στο φεγγάρι. 

Κι εφόσον η έκλειψη μάλιστα είναι ένα επιπλέον παράθυρο για να επέλθουν βαθιές και σημαντικές αλλαγές, ας λάβουμε το μήνυμα να τιμήσουμε την ροή της ζωής(blood flow) όπως οι προγονοί μας. Η σκιά αυτής της κόκκινης έκλειψης συνέβη για να μας υπενθυμίσει  ότι αυτό που είμαστε κι αυτό που θέλουμε να γίνουμε δεν είναι γραμμένο πουθενά αλλού, παρά στην καρδιά μας!

Κύκλους που κάνει η ζωή

Πριν χρόνια πρωτοπροβλήθηκε η ταινία «The notebook» βασισμένη στο βιβλίο του Nicolas Sparks και παραμένει blockbuster μέχρι και σήμερα. Κατά κόρον οι περισσότεροι στέκονται στο love story. Εγώ στάθηκα στο γεγονός ότι τα παιδιά της πάσχουσας από Alzheimer, Ally, προχωρούν τις ζωές τους μακριά απ΄το κέντρο φροντίδας. Αυτός που μένει και την φροντίζει μέχρι το τέλος, είναι ο σύζυγός της Noah.

Τι γίνεται όμως όταν δεν υπάρχει σύζυγός για να φροντίσει τον ηλικιωμένο γονέα με Alzheimer ή άνοια;

Εδώ στην Ελλάδα έχουμε γαλουχηθεί με την χριστιανική εντολή «τίμα τον πατέρα σου και την μητέρα σου». Μπαίνεις λοιπόν στο δίλημμα αν θα σπαταλήσεις τις περισσότερες ώρες της ζωής σου στο το να φροντίζεις ένα ενήλικο μωρό( πόσο μάλλον αν δεν έχεις κάνει δικά σου), ή αν θα αφήσεις τον γονέα σε κάποιο γηροκομείο με τις ενοχές να σε τρώνε για πάντα ότι τον πέταξες.

Η Βάσω, αδερφή της γιαγιάς μου Τασίας, μετακόμισε στο σπίτι μας πριν εννέα χρόνια αφ’ ότου απεβίωσε ο άντρας της. Παιδιά δεν είχε για να την φροντίσουν αλλά έτσι κι αλλιώς πάντοτε όταν παραθερίζαμε στο χωρίο, γιαγιά την φωνάζαμε και την αγαπούσαμε το ίδιο. Ήταν πολύ πρόσχαρος άνθρωπος και απ΄αυτές τις γυναίκες που ανοίγουν το σπίτι τους σε κάθε ξένο. Σαν οικογένεια της πλέον, αναλάβαμε εμείς την ευθύνη της.

Η γιαγιά Βάσω μου έμαθε τι πραγματικά σημαίνει αστείρευτη υπομονή και ανοχή. Τα πρώτα χρόνια που δεν ήταν τόσο σοβαρό το πρόβλημα, αφήναμε την ίδια να παραλαμβάνει την σύνταξή της.

Ομολογώ ότι ήταν εξαιρετικά ενδιαφέρον να τακτοποιώ το σπίτι και να παίζω το κυνήγι του χαμένου θησαυρού, ανακαλύπτοντας εδώ κι εκεί 50ευρά που έκρυβε η γιαγιά δήθεν απ’ τους Γερμανούς.

Υπήρξαν πολλά αστεία περιστατικά που τα θυμάμαι με αγάπη κα μου λείπουν πολύ. Όπως τότε που η γιαγιά ξύπνησε τον αδερφό μου ξημερώματα για να πάει ν’ αρμέξει τις αγελάδες.

Ή τότε που την ρώτησα: «ποιον χαιρετάς γιαγιά; Και μου απάντησε: «Να,την Βαγγελίτσα που στέκεται δίπλα σου». Εννοούσε την γειτόνισσα απ΄το χωρίο που είχε πεθάνει ένα χρόνο πριν. Ο αδερφός μου αναφέρεται ακόμα σ’ εκείνο το σκηνικό με την ατάκα απ΄την «6^η Αίσθηση» : I see dead people...και γελάμε.

Τα βιώματα της Κατοχής ερχόντουσαν όμως όλο και πιο πολύ στην επιφάνεια, οπότε άρχισε να μην έχει πλάκα. Η πόρτα κλείδωνε μόνιμα πλέον καθ΄ότι είχε τάσεις φυγής.

 Δεν ήταν μόνο ότι έχανε την επαφή της με την πραγματικότητα, αλλά ξεχνούσε βασικές λειτουργίες όπως το πώς να περπατάει ή να τρώει. Χρειαζόταν βοήθεια για να πάει τουαλέτα. Το τρομερό δεν ήταν βέβαια αυτό, αλλά το ότι ξεχνούσε ότι είχε πάει πέντε λεπτά πριν.

Όταν φτάσαμε στο σημείο να τρώμε όλοι μαζί στο τραπέζι και να ουρλιάζει ότι την έχουμε εγκαταλείψει μόνη της στον ποταμό (εννοούσε τα χρωματιστά πλακάκια), έθεσα το ερώτημα μήπως θα έπρεπε να λάβει εξειδικευμένη φροντίδα από κάποιο κέντρο. Ο πατέρας μου ήταν ανένδοτος. Δεν θα την εγκατέλειπε σαν κουρέλι, όπως χαρακτηριστικά έλεγε.

Ξέρω πολλούς άλλους φίλους μου όμως, που βρήκαν ως καλύτερη λύση  να παρέχεται φροντίδα στον γονέα τους, από άτομα που γνωρίζουν πώς να αντιμετωπίσουν τέτοιες κρίσεις.  Βασικά δεν υπάρχει η σωστότερη συνταγή. Ο καθένας κρίνει τι είναι καλύτερο και σε τι μπορεί να ανταπεξέρθει.

Όταν δεν έχουν επαφή πλέον με την πραγματικότητα, το περιβάλλον είναι έτσι κι αλλιώς άγνωστο, είτε μένουν στο σπίτι, είτε στο γηροκομείο. Καταλαβαίνουν μόνο την παγκόσμια γλώσσα, την αγάπη. Κι ίσως όταν η υπομονή σου εξαντλείται καθημερινά από τις αλλοπρόσαλλες συμπεριφορές μέσα στο σπίτι, να μην έχεις το κουράγιο να την εκφράσεις.

Στα τελευταία της η γιαγιά μου δεν θυμόταν καν να αρθρώσει λέξεις κι εκνευριζόταν που δεν κατανοούσαμε τα λόγια της, η καρδιά της χτυπούσε κόκκινο.

Τότε έκανα το εξής: την κοιτούσα βαθιά στα μάτια και της έλεγα: « Δεν πειράζει που δεν σε καταλαβαίνουμε, εσύ καταλαβαίνεις πόσο σ’αγαπάω;» Τότε αμέσως χαμογελούσαν τα μάτια της και γαλήνευε. Και κάπως έτσι έφυγε κι απ’ τη ζωή. Με το σ’αγαπώ.

Τα Μορφώματα που έθαψες στο σώμα σου

Την Κρυσταλλία την  ήξερα πολλά χρόνια αν και δεν κάναμε κολλητή παρέα. Έμενε στην απέναντι πολυκατοικία  κι όποτε την συναντούσα στην είσοδο, πίναμε ένα καφέ στα γρήγορα και τα λέγαμε.

Αλλά και να μην είχαμε καιρό να τα πούμε, οι πνιγηρά κοντινές πολυκατοικίες που μπορείς να απέχεις μιαν ανάσα απ’ τη κουζίνα του απέναντι, σου δίνουν περίτρανα το δικαίωμα να συμμετέχεις στην ιδιωτική ζωή του.

 Η κάθε τρυφερή στιγμή, ο κάθε τσακωμός, ακόμα και οι σιωπές που μυρίζουν μπαρούτι, προσφέρονται ευθαρσώς στο πιάτο σου.

 Τώρα τελευταία είχε αποκτήσει μια σχέση και φαινόταν πολύ ανανεωμένη. Επιτέλους γιατί οι προηγούμενοι της είχαν αφήσει αρκετές ρυτίδες.

Ενώ λοιπόν οι προηγούμενες σαιζόν που παρακολουθούσα με τους πρώην συμπρωταγωνιστές της περιείχαν πολύ μελόδραμα, αυτή η σαιζόν με τον καινούριο, τον Θάνο, έμοιαζε σαν κινηματογραφικό ερωτικό block buster.

Μετρούσαν ήδη εφτά μήνες μαζί και ο Θάνος περνούσε σχεδόν όλες τα μερόνυχτα της βδομάδας στο σπίτι της.

Τους έβλεπα να παίζουν και να κυνηγιούνται στην κουζίνα μαγειρεύοντας ή να κάθονται στο μπαλκόνι μαζί και να φτιάχνουν χειροτεχνίες. Ενίοτε καλούσαν και φίλους τους στο σπίτι και έπαιζαν επιτραπέζια μέχρι το πρωί. Και το παραθέτω αυτό γιατί έχει σημασία μια που ποτέ δεν την είχα δει να φέρνει παρέες φίλων στο σπίτι της.

Μπορούσες όχι απλά να δεις απ’ το απέναντι μπαλκόνι, αλλά και να μυρίσεις τον βαθύ έρωτα τους.

« ο Θάνος μου έφερε μια σίτα για το υπνοδωμάτιο γιατί τα κουνούπια είναι σ’ έξαρση» έλεγε, λες και ο Θάνος της είχε φέρει όχι απλά μια σίτα αλλά τον κόσμο όλο στα πόδια της.

Σε αντίθεση με τους μαύρους κύκλους που της έφερνε η προηγούμενη τετράχρονη σχέση της. Κι απορώ  πως άντεξε τέσσερα χρόνια με τον κρετίνο που μπαινόβγαινε σαν σίφουνας στο σπίτι της και την άφηνε μόνη να πίνει αργά-αργά την θλίψη της μ’ ένα μπουκάλι κρασί.

Ένα απόγευμα άκουσα μεγάλο σαματά απ’ το σαλόνι της. Πρώτη φορά άκουγα την Κρυσταλλία έτσι αφηνιασμένη ,να πετά τόνους κοσμητικά επίθετα στον Θάνο.

 Στο επόμενο λεπτό έμαθα και τον λόγο. Ο Θάνος βρισκόταν κάθε Κυριακή απόγευμα με τους φίλους του για να παίξουν ένα παιχνίδι που από την αλαλιασμένη φωνή της Κρυσταλλίας δεν κατανόησα, και ήταν μια παράδοση που κρατούσε χρόνια ,πολύ πριν την γνωρίσει.

« Που χαλάς την μόνη μέρα που έχουμε ολόκληρη μαζί για να βρίσκεσαι με τα μπακούρια τους φίλους σου που δεν έχουν άλλη ζωή απ’ το να παίζουν παιχνίδια λες και είναι ακόμα δεκαπέντε χρονών! Τι θες να πεις ότι περνάμε όλα τα υπόλοιπα απογεύματα μαζί; Τα μετράς σαν φυλακισμένος; Όχι δεν παραλογίζομαι, εσύ δεν με εκτιμάς ενώ θα έπρεπε να δεις καλύτερα τον καθρέφτη σου! Χάρη σου έκανα που σε κοίταξα ρε!»

Δεν είχα κάτι να πετάξω στον γενικό πίνακα της απέναντι πολυκατοικίας για να πέσει το ρεύμα. Κάτι τελωσπάντων να κάνω, που θα την απέτρεπε να συνεχίσει την φαρμακερή φράση της. Ευτυχώς φρόντισε το σώμα της γι’ αυτό.

Ξαφνικά διπλώθηκε στα δύο κι άρχισε να βογκάει. Είδα τον σαστισμένο Θάνο που δεν είχε προλάβει να θυμώσει, να την μεταφέρει στο υπνοδωμάτιο και να καλεί το ασθενοφόρο.

Την επόμενη μέρα της χτύπησα το κουδούνι. «Είδα την κλήση σου» μου είπε. «Τρόμαξες με το ασθενοφόρο ε; ένας κωλικός ήταν. Αλλά με τις εξετάσεις βρήκαν και κάτι άλλο. Έχουν μείνει μέσα στο έντερο κόπρανα τριών χρόνων. Απίστευτο έ; Δεν είχα ποτέ ενόχληση.»

«Έχεις τα σκατά μέσα σου τριών χρόνων από τον πρώην σου» μου ήρθε να της πω αλλά κρατήθηκα.

Βλέπετε όλα τα κοσμητικά επίθετα και η έκρηξη δεν προοριζόταν για τον Θάνο και σίγουρα όχι για τους φίλους του, που τους εκτιμούσε πολύ.

Ήταν όλα όσα δεν είχε εκτοξεύσει ποτέ στον προηγούμενο, τον σίφουνα που έμπαινε για λίγο στο σπίτι της μόνο για να λερώσει τα σεντόνια και την ψυχή της.  Έμπαινε για λίγο στα κλεφτά κι έφευγε για να διαθέσει όλο του τον χρόνο στα φιλαράκια του. Κι αυτό η Κρυσταλλία το κατάπινε αμάσητο μέχρι που τον χώρισε αθόρυβα.

  Δεν πρόλαβε να καθαρίσει όμως τις βλαβερές σκέψεις και ανασφάλειες που της δημιούργησε.

Η περίπτωσή της μ’ έκανε να σκεφτώ πόσο σχετίζονται οι ασθένειες του σώματος με τις ασθένειες της ψυχής. Καταπίνουμε τα κόμπλεξ και το σαράκι μας και πάμε στην επόμενη σχέση χωρίς να έχουμε καθαρίσει τα περιττώματα που μας δημιούργησαν οι προηγούμενοι. Κι αυτά τα περιττώματα


μαζεύονται και γίνονται μορφώματα.

Και αναρωτιέσαι πως συνέβη αυτό, ειδικά αν προσέχεις και την διατροφή σου. Την τροφή της σκέψης όμως την προσέχεις; Μήπως να έκανες και μια νοητική δίαιτα απ’ όλες τις αρνητικές σκέψεις και τα κατηγορώ που ταΐζεις κάθε μέρα τον εαυτό σου;

 Γιατί μπορεί να μάζεψες τα κουρέλια σου πριν απ’  το πολυπόθητο νέο ραντεβού και να φόρεσες τα καινούρια παπούτσια που σε κάνουν να φαίνεσαι ανανεωμένος/η , αλλά αυτά δεν εξαφανίζουν τα παλιά τραύματα.

Μπορεί να τα κουκούλωσες στην ψυχή σου αλλά κάποια στιγμή, δυστυχώς πάντα την ακατάλληλη, θα ξεθαφτούν σαν κόκαλα από κάποιο σκυλί.

 Κι επειδή είναι κρίμα να μετράμε απώλειες όταν οι καλές σχέσεις έχουν γίνει κάτι τόσο σπάνιο, κι ακόμα χειρότερα, να δημιουργούμε ασθένειες στον εαυτό μας, θα πω σε σένα που με διαβάζεις ότι και στην Κρυσταλλία.

Καθάρισε τον εαυτό σου απ’ τα σκουπίδια και βεβαιώσου ότι έχεις αποτινάξει το παρελθόν, πριν κάνεις το επόμενο βήμα.

 πρώτη δημοσίευση www.pillowfights.gr

The Elder's wand

Τhe Elder’s wand: τo μαγικό ραβδί του Dumbledore που πολλοί νόμιζαν ότι το elder μεταφράζεται ως ‘’του γηραιότερου’’. Κι όμως η ακριβής μετάφραση είναι Κουφοξυλιά ή Ζαμπούκος( απ’ όπου προέρχεται και η γνωστή μας σαμπούκα). Sambucus Canadensis, the Elder Mother:the Queen of herbs.

Queen γιατί και τα φύλλα αλλά και οι καρποί της είναι πλούσια σε βιταμίνη c και θεραπεύουν από βήχα μέχρι φλεγμονές. Όμως αυτό που μας ενδιαφέρει είναι γιατί  επέλεξε η J.K.Rowling ένα ραβδί από κουφοξυλιά για τον πιο ισχυρό μάγο στον κόσμο του Harry Potter. Και μάλιστα για το τελειωτικό χτύπημα στο Κακό.

Η κουφοξυλιά είναι το δέντρο που αντιπροσωπεύει την γέννηση και τον θάνατο. Το κάθε τέλος είναι ένα ξεκίνημα. Το σύμβολό της άλλωστε στο Ρουνικό αλφάβητο λέγεται The inevitable= Το μοιραίο και  είναι μια κάθετη γραμμή με πέντε πλάγιες. Κάθε ζαμπουκολούλουδο έχει πέντε πέταλα με πέντε κίτρινους στημόνες.Παραπέμπει στην ιερή πεντάλφα των Κελτών που ήταν σύμβολο ισχυρής προστασίας κι όχι σατανιστικό όπως διέδωσε η Εκκλησία.

Elder be the Lady’s tree, burn it not or cursed you’ll be γράφει το Wiccan Rede. Οι Δρυίδες  που το θεωρούσαν ένα απ΄τα ιερότερα δέντρα, χρησιμοποιούσαν το ξύλο του για  προστασία κι εξοστρακισμό των κακόβουλων δαιμονίων. Στην Ευρώπη φύτευαν κουφοξυλιές στα κοιμητήρια κι έφτιαχναν φλάουτα από τον φλοιό τους για να επικοινωνήσουν με τις νεράιδες, τις νύμφες της δικής μας μυθολογίας. Στις παραδόσεις η κουφοξυλιά απεικονίζεται ως γηραιά γυναίκα που συμβουλεύει τι να πετάξεις μακριά και τι να κρατήσεις για το νέο έτος.

Περισσότερα στο group μας Stellar Charisma Deck 

https://www.facebook.com/groups/646105102171953/

Η μυρωδιά της Αγάπης

Οι άνθρωποι μαθαίνουν απ΄τα γεννοφάσκια τους ότι για να λάβουν προσοχή κι αγάπη, πρέπει να πουλήσουν κάτι. Αυτή την σκέψη είχα κάποιο καλοκαιριάτικο απόγευμα ενώ βρισκόμουν στο Αττικό Πάρκο.

 Παρατηρούσα μια ομάδα πιθηκόβιων ανθρώπων να ταΐζουν τους γνωστούς  Λεμούριους, για να προσελκύσουν αυτά τα γλυκύτατα ζωάκια να έρθουν στην αγκαλιά τους.

 Υπήρχαν τουλάχιστον εκατόν πενήντα πινακίδες που ανέγραφαν με τεράστια γράμματα: «MHN TΑ ΤΑΪΖΕΤΕ. ΕΝΔΕΧΕΤΑΙ ΝΑ ΤΟΥΣ ΠΡΟΚΑΛΕΣΕΤΕ ΒΛΑΒΗ» . Aλλά αυτοί εκεί…τον χαβά τους.

 «Δώσε τους κι άλλο για να έρθουν κοντά σου» συμβούλευε η μάνα το παιδάκι της. Δεν ξέρουν άλλο τρόπο επικοινωνίας με τα ζώα, με την φύση. Δεν ξέρουν να επικοινωνήσουν γενικά.

Πρέπει κάτι να δώσουν, κάτι να πουλήσουν για να λάβουν προσοχή και τρυφερότητα. Κι όπως μπουκώνουν αφειδώς τα καημένα ζωάκια, έτσι κάνουν και με τα παιδιά τους. Δεν έχουν να δώσουν αγάπη, αφού όπως νομίζουν, πρέπει να πουλήσουν για να έχουν. Κι έτσι αφού δεν έχουν μέσα τους την αγάπη, μπουκώνουν με ζάχαρη κι άλλες ανοησίες τα παιδιά τους.

Είναι πάλι κι αυτοί που λένε ότι έχουν μέσα τους τόση  μα τόση αγάπη… Την κρατάνε βέβαια ενέχυρη. «Μα έχω τόση αγάπη μέσα μου! Κι από τότε που εκείνος έφυγε δεν έχω που να τη δώσω!» άκουσα μια γυναίκα να εκμυστηρεύεται στην φίλη τους ενώ βρισκόντουσαν για καφέ.

Αλήθεια ε; Και είναι κλειδωμένη αυτή η αγάπη; Ήθελα να την ρωτήσω. Γράφει μόνο το όνομα εκείνου; Σκέφτηκες ότι μπορείς να την προσφέρεις απλόχερα, έστω για μια φορά δεν σου λέω κάθε μέρα, σε κάποιον χωρίς αντάλλαγμα; Όχι δεν εννοώ τους φίλους, όπως θα βιαστείς να συμπεράνεις.

Σου πέρασε απ΄το μυαλό να μαγειρέψεις την σπεσιαλιτέ σου, που μόνο για τους δικούς σου ανθρώπους έχεις και να την προσφέρεις σ’ εκείνον τον άστεγο που συναντάς συνέχεια στη γωνία;

Αντί να οδύρεσαι τα απογεύματα στις καφετέριες, σκέφτηκες να επισκεφτείς μια στέγη φροντίδας παιδιών που δεν έχουν γονείς και να τους διαβάσεις εσύ; ‘Η έστω να προσφέρεις γραμματειάκη υποστήριξη που τόσο έχουν ανάγκη; Πίστεψε με, στο λέω εκ πείρας, θα νιώσεις τέτοια πληρότητα με μια τόσο μικρή προσφορά, που θα εγκαταλείψεις τις ιδέες σου για χαμένη αγάπη.

Κι έπειτα τι χαμένη; Ότι δίνεις, σου επιστρέφεται. Αυτό είναι νόμος της Φυσικής.

«Μπορείτε να προσφέρετε την αγάπη σας χωρίς όρους, μπορείτε να είστε γενναιόδωρος με την αγάπη σας, γιατί έχετε μια μαγική κουζίνα στην καρδιά σας. Τότε, όλοι αυτοί οι διψασμένοι για αγάπη άνθρωποι, που πιστεύουν ότι η καρδιά είναι κλειδωμένη ,θα θέλουν να βρίσκονται πάντα κοντά σας για την αγάπη σας.» γράφει ο Miguel Ruiz στο βιβλίο του «Μαγική κουζίνα της αγάπης».

Όχι για τις λιχουδιές σας, όχι για τα καλλίγραμμα κανιά σας, ούτε για τα μυώδη μπράτσα σας. Γι’ αυτή την μυρωδιά που εκπέμπετε όταν αγαπάτε όλο τον κόσμο, θα προσθέσω εγώ.

Στην Αγάπη,

 το φυσικό πρόσωπο και μητέρα μου, που διαθέτει μια τέτοια κουζίνα.

Η εξαδέλφη Ψυχή σου

« Τριαντατρία χρόνια ευτυχισμένου γάμου μετρούν σου λέω! Στις μέρες μας που δεν μένει τίποτα όρθιο, μπορείς να το συγκρίνεις με άθλο του Ηρακλή!» φώναζα μ’ έμφαση στην κολλητή μου.

«Εντάξει Αναστασάκι, τα περισσότερα ζευγάρια ξεχνάνε στην πορεία των χρόνων το πως ξεκινήσανε, τι τους ένωσε κι αγαπήθηκαν. Ενώ εκείνοι είναι αλλιώς. Όταν έχεις παλέψει πολύ για έναν έρωτα, μαθαίνεις να τον προφυλάσσεις» μου απάντησε η φίλη μου η Έλλη.

Και γιατί εκείνοι είναι αλλιώς;

Η Λίλιαν ήρθε στην Ελλάδα με τ’ αδέλφια της και τους γονείς της, όταν ήταν δεκατεσσάρων. Μετανάστες στη Βοστώνη της Αμερικής οι γονείς της, φρόντισαν να συσφίξουν τις σχέσεις με το υπόλοιπο σόι αφού θα έμεναν μόνιμα.

Έτσι η Λίλιαν άρχισε να γνώριζει όλα τα ξαδέρφια της και να βγαίνει μαζί τους πλην του Αλέξανδρου που ήταν φαντάρος. Συναντήθηκαν για πρώτη φορά, μετά από τρία χρόνια σε μια οικογενειακή γιορτή.

«Ποιος είναι αυτός ο κούκλος;» ρώτησε την μικρή κόρη της θείας της.

«Εμ...είναι ο αδελφός μου, που έλειπε φαντάρος» απάντησε η μικρή στη Λίλιαν που ζαλίστηκε μόλις το άκουσε. Ο Αλέξανδρος ήταν τότε εικοσίτριων χρόνων και ένεκα εμφάνισης κιόλας, τις είχε τις εμπειρίες του. Όμως μόλις την είδε αποφάσισε ότι αυτή ήταν η γυναίκα της ζωής του και δεν μετάνιωσε ακόμα κι όταν του συστήθηκε ως κόρη του θείου του!

Σας τα περιγράφω όπως ακριβώς μου τα είπαν. Η Λίλιαν στην αρχή πάλεψε αυτή την έντονη έλξη όσο μπορούσε.

«Δεν σε καταλαβαίνω κόρη μου. Γιατί ξαφνικά αποφεύγεις τα ξαδέλφια σου; Σε παρακαλώ πολύ, θα νομίζουν ότι επειδή μεγάλωσες στηνΑμερική τους σνομπάρεις. Θες να’ χουμε κουβέντες απ΄τους θείους σου για την διαγωγή σου; Κι αυτή η φαρμακόγλωσσα η αδερφή του πατέρα σου, είναι να μη σε πιάσει στο στόμα της! Πήγαινε σε παρακαλώ πολύ» της είπε η μάνα της.

Και πήγε. Κι ο Αλέξανδρος την κερνούσε ποτά και μιλούσαν για την καθημερινότητα της Αθήνας. Τα μάτια τους όμως έλεγαν άλλα. Οι συναντήσεις αυξήθηκαν. Πάντοτε μαζί με όλα τα ξαδέρφια, όπως συνηθιζόταν στην τότε εποχή. Και τα μάτια συνέχισαν να μιλούν φλύαρα και να τρώνε αχόρταγα. Χωρίς να υπάρξουν λόγια, είχαν ήδη αποφασίσει ότι έχουν σχέση κι ότι θα γκρέμιζαν οικογένειες αν χρειαζόταν. Και τις γκρέμισαν.

Από εκει και πέρα η Λίλιαν που δεν έχανε επεισόδιο της Δυναστείας, έκανε σαπουνόπερα την ίδια της τη ζωή. Στην αρχή νοίκιασαν κρυφά μια γκαρσονιέρα στην Πετρούπολη και μοιράζονταν το κολατσιό του Αλέξανδρου που είχε για την δουλειά.

Ούτε η πείνα κατάφερε να σπάσει τον έρωτα τους. Όταν μαθεύτηκε το ειδύλλιο, έκαναν τις απαραίτητες εξετάσεις που βεβαίωναν ότι δεν θα υπάρξει κανένα προβλημά με τα γονίδια τους σε περίπτωση εγκυμοσύνης.

Κατάφεραν να πείσουν τον παπά της Αρχιεπισκοπής να τους στεφανώσει, αλλά τελευταία στιγμή η μάνα του Αλέξανδρου σταμάτησε τον γάμο, απειλώντας τον παπά ότι θα τον φυλακίσει.

Έτσι αναγκάστηκαν οι δύο ερωτευμένοι να φύγουν στην Αμέρικη, επικυρώνοντας εκεί τα γαμήλια δεσμά τους. Μετά από ένα χρόνο η Λίλιαν εμφανίστηκε στο νοσοκομείο που νοσηλευόταν η μητέρα της, ούσαν επτά μηνών έγκυος. Οι συγγενείς με το που την αντίκρυσαν, γύρισαν την πλάτη κι έφυγαν.

Τ’ αδέρφια τους το αποδέχτηκαν εξαρχής αλλά οι γονείς και οι θείοι έκαναν χρόνια να το ξεπεράσουν. Καταλαβαίνετε ότι τα ονόματα έχουν αλλάξει γιατί ακόμα και τώρα για τους παραέξω, είναι κατάπτυστοι.

Κατάπτυστοι για ποιον; Πάμε στο ηθικόν του πράγματος. Προσέβαλλάν τον λόγο του Θεού; Ο πατέρας της Χριστιανικής Εκκλησίας Ισαακ, είχε νυμφευθει την πρώτη του ξαδέρφη. Προσέβαλλαν μήπως τον λόγο των ανθρώπων; Ο ίδιος ο πρωτεργάτης της εξελικτικής θεωρίας, ο Δαρβίνος είχε αποκτήσει δέκα παιδιά με την ξαδέλφη του.

Για να μην μιλήσω για τον Einstein και τον H.G.Wells. Αναφέρεται ότι το 50% των γάμων που έχουν διατελεστεί απ΄την αρχαιότητα εώς σήμερα, είναι μεταξύ ατόμων με βαθμό συγγένειας.

Μέχρι το 1860 ήταν ένα φαινόμενο σύνηθες κι άρχισε ν’ απάγορεύεται λόγω των περιπτώσεων γενετικών διαταραχών στις βασιλικές οικογένειες.

Κι εδώ που φτάσαμε στο κυρίως ζήτημα, ας διαχωρίσουμε τα πράγματα μια και καλή. Έιναι απολύτως λογικό όταν παντρεύονται κατ’ εξακολούθησιν ξαδέρφια μεταξύ τους απο γενιά σε γενιά, κάπου το αίμα να γίνει νερό.

Όμως εδώ μιλάμε για δύο μόνο ξαδέρφια που σαφώς δεν έχουν σκοπό να βάλουν τα παιδιά τους να κάνουν το ίδιο.  Σύμφωνα με τεκμηριωμένες έρευνες, ενδέχεται μόνο το 3% των παιδιών από τέτοιους γάμους να παρουσιάσουν γενετικές ανωμαλίες. Είναι το ίδιο ποσοστό με το να μείνει μια γυναίκα έγκυος στα σαράντα.

Μάλιστα τα παιδιά των καπνιστών έχουν 50% πιο υψηλές πιθανότητες να παρουσιάσουν γενετικές διαταραχές. Βέβαια καμία πολιτεία δεν έχει απαγορεύσει την εγκυμοσύνη μήτε στις καπνίστριες, μήτε στις σαραντάχρονες.

Κι εφόσον υπάρχουν πλέον εξετάσεις  με τις οποίες μπορεί το ζευγάρι να εξετάσει τα χρωμοσώματα τους, είναι τελείως άτοπο να αποφασίζει μια κυβέρνηση για το ποιον μπορείς να παντρευτείς και ποιον όχι.

 Πρόσφατα τους είδα και σχεδόν μύρισα την βαθιά τους αγάπη. Και διερωτώμαι: Θα αφήσεις τα πρέπει των άλλων να σε κρατήσουν μακριά απ΄την αδελφή ψυχή σου; Έστω κι αν είναι η εξαδέλφη σου;

1η δημοσίευση www.pillowfights.gr