Friday's Poem

                        
                              Oh but the road is closed darling

                              and what are you gonna do?

                         There is no Hecate at the crossroads

                          no wizard to help you through

                         Oh but the door is closed darling and what

                         are you gonna do?

                        words have lost their magick in this world

                        and no Dorothy is here to lend you her shoes 

                        Oh but the world is full darling with peasants 

                        and morons and no fairies to put whispers on you

                         Oh but the clouds are gathering darling

                         and Asgard doesn't seem to break through

                       Oh but look around your loved ones honey,

                       hug is the most powerful potion so don't keep them

                      waiting, that's what you're gonna do

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑ: Μην την αποφεύγεις, βούτα!

 «We were born to die» τραγουδάει η Lana Del Ray κι αναλογίζομαι ότι σε όλη μας τη ζωή μέρα με τη μέρα, βιώνουμε κι ένα μικρό θάνατο. Είναι πολλά τα σύμβαντα στην καθημερινότητα μας, που έχουν την δύναμη να μας πατήσουν κουμπιά και να μας χαλάσουν την μέρα.

Ο φιλόσοφος Επίκτητος έλεγε ότι δεν είναι τα ίδια τα γεγονότα που μας στεναχωρούν στην πραγματικότητα, αλλά η γνώμη που έχουμε γι’ αυτά.Σ’ αυτό το κείμενο όμως δεν θα διαβάσεις πέντε ή δέκα τρόπους για να ξεφύγεις απ’ αυτά και να φτιάξεις την μέρα σου.

 Είναι συχνό το λάθος που κάνουμε οι περισσότεροι, να νομίζουμε ότι κάνοντας κάτι που θα διασπάσει την προσοχή μας απ΄το πρόβλημα, θα νιώσουμε και καλύτερα.

Γι’ αυτό και τα κέντρα δια-σκέδασης έχουν διαφορά από τα κέντρα ψυχ-αγωγίας. Στα μεν η προσοχή σου διασπάται και ψιλοχάνεις την μπάλα κερδίζοντας μόνο στιγμιαία ευχαρίστηση, στα δε το μυαλό σου μαζεύει πληροφορίες και τις βάζει σε μια τάξη, δίνοντας αγωγή στην ψυχή.

 Tο θέατρο ψυχαγωγεί αλλά εφ’ όσον δεν είναι προσβάσιμο στους πολλούς λόγω οικονομικού υπόβαθρου, μπορείς εναλλακτικά να παρακολουθήσεις το θέατρο που παίζει ο εαυτός σου κάθε μέρα. Η αυτοπαρατήρηση είναι αυτοθεραπεία.

 Επιστρέφεις από μια άσχημη μέρα στο γραφείο, ανάβεις το ζεστό νερό κι ετοιμάζεις αφρόλουτρο. «Τα αφρόλουτρα είναι γυναικείες αηδίες » θα σκεφτούν οι άντρες. Οκ εσένα δεν θα κάτσω να σε πείσω ότι στην ουσία το να μπαίνεις στο ζεστό νερό θυμίζει τότε που ήσουν έμβρυο κι αισθανόσουν ασφαλής στη μήτρα της μάνας σου.

 Και τώρα που μπήκες στη μπανιέρα, για συλλογίσου…ποιον άφησες σήμερα να σου πατήσει το κουμπί; Και πόσα κουμπάκια σου πατήσανε άτομα που δεν μετέχουν στη ζωή σου, αλλά τους έδωσες τεράστια βαρύτητα χωρίς να το πάρεις χαμπάρι;

Η ενδοσκόπηση είναι μια τρομακτική λέξη αλλά μπορεί να γίνει η πιο εύθυμη διαδικασία. Βρες την πιο φανταχτερή συνταγή, εκτέλεσε την και στήσε το πιο καλό σερβίτσιο, όχι αυτό απ΄το ΙΚΕΑ, αλλά αυτό που κρατάς για ξεχωριστές περιπτώσεις.

 Γιατί δηλαδή, ο εαυτός σου δεν είναι ξεχωριστός; Δεν αξίζεις ένα καλό δείπνο μόνο για σένα; Αφενός θα νιώσεις τρομερή ικανοποίηση να πετύχεις ότι κι ένας μεγάλος σεφ. Αλλά ακόμα και να μην το πετύχεις, σημασία έχει να παρατηρήσεις τι σκέψεις κάνεις όταν τρως και πως αναπνέεις.

 Το μόνο που έχει μείνει να μην κοστίζει ακόμα, είναι το οξυγόνο κι εμείς το τσιγκουνευόμαστε αντί να αναπνέουμε βαθιά κάθε ώρα και στιγμή. Οι γεμάτες εισπνοές είναι σαφώς πιο αποτελεσματικές απ΄τις συσφικτικές κρέμες.

Κι εσύ κυρία μου που κλείνεις ραντεβού για πεντικιούρ, για να αποβάλλεις τα δυσάρεστα της ημέρας μαζί με τα πετσάκια των νυχιών σου, δεν λέω καλά κάνεις. Σκέφτηκες όμως πως δημιουργούνται οι ξερές φτέρνες;

 Αγαπητέ άντρα αναγνώστη φυσικά και δεν σε βγάζω απέξω. Και οι δικές σου φτέρνες ανοίγουν, απλά δεν τις βγάζεις σε κοινή θέα. Παρατήρησες ποτέ τον τρόπο που περπατάς; Μήπως το κέντρο βάρους σου ισορροπεί λάθος κι αντί να σπρώχνεις το έδαφος, κοπανάς με δύναμη τις φτέρνες;

 Συνεπώς μήπως εσύ δεν ισορροπείς σωστά σε ορισμένους τομείς στη ζωή σου; Σε μένα χρειάστηκε να μου κάνουν παρατήρηση αυτοί που μένουν από κάτω, ότι περπατάω σαν γίγαντας, για να πιάσω το νόημα.

Υπάρχουν βέβαια κι άνθρωποι που δεν τους αφορούν κανένα απ΄τα παραπάνω γιατί απλά βρίσκονται σε ακινησία λόγω κάποιου ατυχήματος. Δεν έχουν κανένα λόγο να πιστεύουν ότι μπορούν να βελτιώσουν την μίζερη καθημερινότητά τους.
Μπορεί ν’ ακουστεί αλλοπρόσαλλο, αλλά σε σας έχω να πω ότι διαθέτετε την πολυτέλεια του χρόνου. Σου συνέβη κάποιο τραγικό γεγονός και τέθηκες σε ακινησία. Οι ασθένειες και τα α-τυχήματα συμβαίνουν για να μας διδάξουν και να θεραπευτούμε από κάτι.
 Κάπου βγήκες εκτός στόχου και α-τύχησες. Μήπως ήσουν πριν ένα άτομο νευρικό που δεν είχε καμία ηρεμία; Μήπως κατευθυνόσουν βεβιασμένα σε λάθος πορεία στη ζωή σου, οπότε ο εαυτός (ή όπως αλλιώς θες πες το) σε εξανάγκασε να κάτσεις για πολύ χρονικό διάστημα και να σκεφτείς;

Ίσως σκέφτεσαι τι χαζομάρες γράφω απλά για να συμπληρώσω αράδες. Ίσως οι τόσοι συγγραφείς που έβγαλαν βιβλία πάνω στο θέμα αυτό, όπως οι L. Hay, W.Dyer, D.Chopra και R.Dalke να ήθελαν απλά να πουλήσουν χιλιάδες αντίτυπα.Όμως δεν χάνεις κάτι να το εξερευνήσεις.

 Κι αυτό είναι μια βουτιά στα βαθιά αλλά όχι όπως έγραψα σε κάποιο προηγούμενο άρθρο, μέσω κάποιου άλλου προσώπου. Αυτή τη βουτιά θα χρειαστεί να την κάνεις μόνος σου. «Come on take a walk on the wild side » συνεχίζει η τελευταία στροφή του τραγουδιού κι εγώ θα σου ευχηθώ καλή επιτυχία.

The only people for me are the mad ones...

Δέχτηκα ένα τηλεφώνημα σήμερα από κάποιον που μου είπε ότι γράφει διηγήματα και ποιήματα και με ρωτούσε πουνα τα στείλει.

Μου ανέλυσε μέσα σε τρία λεπτά το περιεχόμενο των γραπτών του και μιλούσε τόσο  έντονα και παθιασμένα  που νόμιζα είτε  ότι μου κάνει πλάκα,ειτε ότι είναι τρελός.
Του απάντησα κάπως κουμπωμενη και μουδιασμένη ότι θα του στείλω το link με τον διαγωνισμό διηγημάτων παρόλο που κατανοουσα απόλυτα τον κόσμο των γραπτών που μου περιέγραφε.

Τον κατανοουσα γιατί γράφω κατά αυτόν τον τρόπο κι εγώ. Όμως Επ ' ουδενί  δεν  κατακλυω έναν άγνωστο με την τρέλα μου όπως έκανε εκείνος.
Μου το απαγορεύει η κοινωνική μου μάσκα. Μου το απαγορεύει η αναγκη μου να ταιριαζω με τις νορμες και τους τυπους. Με σταματάει ο φόβος μου να μην με θεωρήσουν  εξαρχης ψυχωτικο ατομο, αυτοί που με γνωρίζουν πρώτη φορά.
Όμως δεν έχεις το δικαίωμα να λες ότι γράφεις,οτι σχεδιάζεις φορέματα ή οτι ζωγραφιζεις, αν δεν μπορείς να παρουσιασεις το πάθος σου ως ολοκληρωτικό μέρος της ύπαρξης σου.
Τότε δεν είναι πάθος. Κι αν δεν είναι πάθος κι είναι απλά αλλο ενα like, τότε δεν είναι σίγουρα το Dharma σου: δηλαδή δεν γεννήθηκες γι αυτό τον σκοπό.

Ο jack Kerouac στο μυθιστόρημα "The Road" έχει γράψει την θεϊκή ρηση : "the only people for me are the mad ones. The ones who are mad to live,mad to talk,mad to be saved, desirous of everything at the same time ,the ones who never yawn or say a commonplace thing,but burn burn burn like fabulous yellow roman candles exploding like spiders among the stars."

Ξέρω αρκετούς ανθρώπους που έβαλαν τις πουεντ, τα γραπτά ή τα ραπτικα τους στο συρτάρι. Η μητέρα μου είναι ένας απ'αυτους. Ήταν σα να είχε πέσει σε λήθαργο, μέχρι που ξαναεπιασε το μολύβι από κάρβουνο.
Εκτός κι αν είσαι τόσο τυχερός όσο η J.K. Rowling, το πάθος σου μαλλον δεν θα  σου αποφερει χρήματα .
Όμως το να βγάλεις την τρέλα σου και τον κόσμο σου προς τα έξω, θα σου αποφερει κάτι πολύ σημαντικοτερο: την κινητηριο δύναμη για να ΖΕΙΣ με κεφαλαία.  

Information and the power of the Rowan tree

We call this age Informational Era because Information is the ultimate power as fictional Conrad Greyson mentioned in the tv-series Revenge. Such tv-shows may appear shallow soap operas to some, but to me (and I trust to many others) are a revelation of how the universe works. 

In the tv show Gossip Girl it appeared that an extra info about someone or something could take down empires, family bonds or even relationships that were considered unbreakable.

Just like at Chemistry if someone had the acquaintance of how a bond can break and create a new matter, that someone could lit a cigarette and burn somebody's life so as to alter the ashes into a new something.

 So great is the he/she who has the leverage of the utmost information,  not riches, not designer's clothes, not legacy....The art of withholding, exchanging and dropping Information in such a mastery that you can form new strategies,alliances and pawns, is the absolute Power. 

That's what is the ongoing thing on Revenge and has captivated millions of fans. In a 40 minutes episode there are so many informations exchanged as to meteors in a meteor shower night.

 The game alters in favor of someone in every scene and that's what's keeping the audience heartbeating.
Because this is what is constantly happens on our minds as humans.

Thoughts are crossing so rapidly , as stars are falling and comets are born. Our mind process too many things in nanoseconds which is so stressful because there is no remote control. Thoughts that can be true or false assumptions, can create different choices in every single aspect of your life.

Even the choice which appears slightly simple as to chose another pathway to avoid traffic.
''What if that day I knew'' is the start to lots of the sentences we spit in our moments of contemplation and the question of life is not ''to be or not to be'' anymore, but '' to know or not know''? 

It's magnificent actually. The way you can manipulate things if you can separate your emotions from your thoughts. They say that whoever raises his voice with a lot of emotion, even if it is a mother yelling to her child or a lover trying to win an argument, that moment he/she loses.

Because Voice is the instrument of Logos. Plato wrote ΕΝ ΑΡΧΗ ΗΝ Ο ΛΟΓΟΣ which means Logos(Word) is the beginning of everything. Logos is a power that we must exert with carefulness because Words can change realities. With a little gossip you can destroy someone's life although you never meant to.
A bitter word can harm someone you love and change them forever. That's what such tv shows reveal. Words are spells and if you manipulate them successfully, you can play God. It's fascinating  but dangerous  because although we can create realities with our words, we lack the wisdom of knowing what to create and when.

  Back in ancient times, wizards and mages who understood that kind of power the humans hold, encrypted it.

''Rowan is a tree of power, causing life and magick to flower'' is an old saying from the Celts. Rowan's name means "a secret" or "to whisper"  and Traditions speak of it as an especially powerful protector against witchcraft ,but what is witchcraft today in our modern world?

Spells and spelling have the same root although we falsely believe that spells are mumbling words as ava kentavra. No absolutely not. The ''did you know that he/she...?, this kind  of ''innocent'' gossip can be witchcraft.

It's  not the money that makes the world go round, but Information. In the warfare, informatives were the ones who gave a side the advantage to win a battle and not the technology of guns.

So goes as well for the matters of the heart:

''Are you mine?'' is a popular song of Arctic Monkeys and a wonder to a lots of people. The knowing of owning someone can alter your whole behavior towards him and the choices you make.

 The fear of not knowing can make you do crazy things.

  So the winner is the one who can coordinate all the Informations he retrieves everyday, keeping them to little boxes like Emily Thorne in her Infinity Box, using them when the time is right and still after all this process has a clear mind.

Αποσυμβολισμός του μύθου της Ευρώπης

 Η ετυμολογία της λέξης Ευρώπη είναι Ευρεία Ωπή που σημαίνει Διάνοιξη Εσωτερικής Οράσεως.

Στο μύθο της Ευρώπης έχουμε τον συμβολισμό της γνώσης και στον μύθο του Κάδμου τον συμβολισμό του αναζητητή της γνώσης.

  H πόλη της Θήβας κτίστηκε από τον Κάδμο σε ανάμνηση της ιδιαίτερης γενέτειρας του, της Θήβας της Αιγύπτου.

 Όταν ο Δίας έκλεψε την Ευρώπη από τη Φοινίκη, οι γονείς της, ο βασιλιάς Αγήνορας(αγάν+ανήρ=ευλαβής άνδρας) και η γυναίκα του Τηλεφάσσα(τηλέ+φάος=όραση από μακριά), έδωσαν εντολή στον γιο τους Κάδμο να φύγει με καράβια και στρατό, για να τη βρει.

 Η Ευρώπη μια μέρα πήγε στα λιβάδια κοντά στην παραλία προκειμένου να παίξει με τις φίλες της και να μαζέψει λουλούδια.

 Εκεί συνάντησε το θεό Δία, ο οποίος μόλις την είδε τον χτύπησε ο Έρωτας.  Σκεφτόμενος τι να κάνει, για να την πλησιάσει, πήρε τη μορφή ταύρου κι έπαιζε μαζί της.

 Ήταν πάρα πολύ όμορφος, γιατί ήταν κατάλευκος(επομένως δεν είναι γήινος, είναι φώς), με ωραία στριφογυριστά κέρατα και ήμερο βλέμμα.

 Πηδούσε λοιπόν κι αυτός στην ακρογιαλιά και μούγκριζε τόσο γλυκά, που η Ευρώπη τόλμησε ν’ ανέβει πάνω του. Μόλις έγινε αυτό, ο Δίας όρμησε προς τη θάλασσα με κείνη στην πλάτη του, έπεσε μέσα και κολυμπούσε.

Αυτή τότε τρομοκρατήθηκε πολύ, με το αριστερό χέρι κρατιόταν από το κέρατο, για να μη πέσει και με το άλλο κρατούσε το πέπλο της που ανέμιζε.

 Η Θάλασσα έμεινε αμέσως ακυμάτιστη(Η γνώση των μυστηρίων του κόσμου πρέπει να κρατιέται ψηλά, μακριά από τους βέβηλους),ενώ Έρωτες πετούσαν δίπλα, λίγο πάνω από τη θάλασσα, τραγουδούσαν τον υμέναιο, και οι Νηρηίδες βγήκαν στην επιφάνεια και πήγαιναν δίπλα-δίπλα, καβάλα στα δελφίνια, χειροκροτώντας, ημίγυμνες στα περισσότερα μέλη του σώματός τους.

 Το γένος των Τριτώνων επίσης χόρευε γύρω από την κοπέλα.  Το αποκορύφωμα ήταν πως δυο Τρίτωνες μετέφεραν την Αφροδίτη ξαπλωμένη σε κοχύλι να ραίνει τη νύφη με κάθε λογής άνθη(Η Αφροδίτη είναι για τη Γη, ότι ο Ανώτερος Εαυτός για την Προσωπικότητα).

Όλα τούτα γίνονταν από τη Φοινίκη μέχρι την Κρήτη.  Ο Δίας μετέφερε τη γνώση στην Κρήτη, το νησί όπου γαλουχήθηκε, κι από ‘κει ξεκίνησε ο μεγάλος Κρητομινωϊκός πολιτισμός, που επηρέασε όλη τη λεκάνη της Μεσογείου. 

Ο Δίας- Νους(Δια-νοια) καταλαμβάνεται από Έρωτα  για τη γνώση, την οποία επιθυμεί διακαώς να κατακτήσει και με την γονιμοποίηση του πεπερασμένου Νου,

 Θα γεφυρώσει το χάσμα μεταξύ του θείου και του ανθρώπινου κόσμου.

  

 Ο Κάδμος λοιπόν άρχισε να γυρνάει όλο τον κόσμο προκειμένου να βρει την αδελφή του, όμως επειδή δεν την έβρισκε και επειδή δεν ήθελε να γυρίσει πίσω χωρίς αυτή, έκτισε την πόλη Καδμεία ή Θήβα στη Βοιωτία όπου έμεινε εκεί με τους συντρόφους του.

Το μέρος όπου ακριβώς κτίστηκε η πόλη του το υπέδειξε μια αγελάδα(θήλεια όψη των Ηλιακών δυνάμεων). Εκεί, με τη βοήθεια της θεάς Αθηνάς, σκότωσε ένα δράκοντα, απόγονο του Άρη, που φύλασσε την πηγή του θεού· γι’ αυτό το λόγο και τιμωρήθηκε σε οκταετή δουλεία.

Μετά την παρέλευση των οχτώ χρόνων, ο Άρης όχι μόνο συγχώρησε τον Κάδμο, αλλά του έδωσε για γυναίκα του την κόρη του, Αρμονία. Μετά από συμβουλή της Αθηνάς, ο Κάδμος έσπειρε τα δόντια του Δράκου στη γη(εκεί όπου χτίστηκαν οι 7 Πύλες της Θήβας) και απ’ αυτά εξήλθαν οι Σπαρτοί, οι οποίοι ήταν οπλισμένοι και οργισμένοι.

 Ο Κάδμος για να τους νικήσει τους έριχνε πέτρες, ενώ αυτοί νόμιζαν ότι οι πέτρες προέρχονταν από τους ίδιους, έτσι συνεπλάκησαν και αλληλοσκοτώθηκαν.

 Απ’ αυτούς επέζησαν μόνο πέντε (Εχίονας, Ουδαίος, Πέλωρος, Υπερήνωρας, Χθόνιος), που μαζί με τον Κάδμο ίδρυσαν τη Θήβα. Ο Κάδμος((κ)άδ-ω ή ιωνικά κήδω=ψάλλω) στη Θήβα νυμφεύτηκε την Αρμονία, κόρη του Άρη και της Αφροδίτης, με την οποία μετέβηκε στην Ιλλυρία.

Ο γάμος δηλαδή η Ιερή Ένωση του Κάδμου και της Αρμονίας, φέρνει το νοητό αλφάβητο:τον κώδικα συνδέσεως κι επικοινωνίας.

Από το σμίξιμο Δία- Ευρώπης γεννήθηκαν τρεις γιοι. Είναι οι μεγάλοι αναμορφωτές της Μεσογειακής λεκάνης.

 Ο Μίνωας με το χρυσό σκήπτρο, που του χάρισε ο πατέρας του Δίας, συνένωσε όλες τις Κρητικές πόλεις και κυριάρχησε σε όλη τη Μεσόγειο. Προώθησε τον πολιτισμό, καλλιέργησε τις τέχνες κι επέβαλε τη δικαιοσύνη.

 Μέγας νομοθέτης ήταν ο Ροδάμανθυς, που υπήρξε και ιδρυτής πολλών πόλεων.

Ο Σαρπηδόνας είχε το προνόμιο να ζήσει συνέχεια τρεις ανθρώπινες γενιές. Ο χαρισματικός ηγέτης, ο σοφός νομοθέτης, ο άνθρωπος που καλλιεργεί τις τέχνες και προάγει τον πολιτισμό, αυτός που παρατείνει την ανθρώπινη ζωή, μπορεί να κατορθώσει τίποτα χωρίς τη γνώση;

 Αυτά, που αναφέραμε, και πολλά παραπάνω, είναι τα αποτελέσματα της γνώσης, που ο Δίας έφερε στην Ελλάδα διαμέσου της αγαπημένης του Ευρώπης. Από την Ελλάδα μεταλαμπαδεύτηκε σε όλη την ευρωπαϊκή ήπειρο κι από ‘κει σε ολόκληρο τον κόσμο.

Χρησιμοποιώντας το φως του Ταύρου, που εκφράζεται από το Νου- Δία, μπορεί κάποιος να ενεργοποιήσει τον εσωτερικό του Εαυτό, να τον εκδηλώσει σαν θεία ομορφιά και να γίνει ο δρόμος για τους άλλους.

ΠΗΓΕΣ

http://www.krassanakis.gr/europe.htm

http://autochthonesellhnes.blogspot.gr/2013/07/blog-post_9758.html

Η πορφυρένια τσάντα

Με κοίταξε καθώς διέσχισα το διάδρομο του τρένου για να πάω να κάτσω στην άδεια θέση δίπλα της. Όχι ακριβώς άδεια δηλαδή. Eίχε ακουμπήσει εκεί την μπλε λουστρίνι πανάκριβη τσάντα της.

Ως  πρώην πωλήτρια ενός πολυκαταστήματος πολυτελών προϊόντων και ούσα η ίδια ψώνιο με τις τσάντες και τα παπούτσια, ήξερα να αναγνωρίζω την όψη και την μυρωδιά της μαρκίλας από χιλιόμετρα.

 Μετακίνησε λοιπόν την πανάκριβη μπλε λουστρίνι τσάντα της στο δικό της κάθισμα κι η ίδια στάθηκε όρθια. Την κοίταξα με απορία. Είχε το ένα της χέρι ακουμπισμένο στην τσάντα και με το άλλο έστελνε μήνυμα απ΄το εξίσου πανάκριβης τεχνολογίας κινητό της,προσπαθώντας φυσικά όρθια να αποφύγει τα κουνήματα απ΄την διαδρομή του τρένου.

 Συνήθως δεν είμαι αδιάκριτη. Για την ακρίβεια, όταν μπάινω στον προαστιακό ή τον ΗΣΑΠ, βάζω τ΄ακουστικά μου κλείνω τα μάτια και ταξιδεύω με το μυαλό μου. Ενίοτε κάνω και διαλογισμό κίολας, αδιαφορώντας για τους πάντες και τα πάντα που είναι γύρω μου.

Άλλα το όλο σκηνικό μου έκανε εντύπωση. Μα να βάλει την τσάντα να κάθεται και η ίδια να στέκεται όρθια; Εντάξει, ίσως να μην ήθελε να την ακουμπήσει κάτω και να λερωθεί.Την καταλαβαίνω γιατί είμαι λίγο υποχόνδρια κι εγώ…άλλωστε τόσα λεφτά δεν τα σκας για να πετάξεις την τσάντα στο πάτωμα.

Αλλά βάλτην στα πόδια σου βρε παιδί μου, γιατί να στέκεσαι εσύ όρθια; Αδυνατούσα να το συλλάβω….Βρε μπας κι είχε κάτι πολύτιμο μέσα; κάτι επικύνδινο;κάτι ευφλεκτο που δεν έπρεπε να κουνηθεί πολύ; Έιπα αδιάκριτη δεν είμαι συνήθως αλλά η περιέργεια μου γαργαλούσε το στομάχι περισσότερο κι από την πείνα μετά από τόσες ώρες δουλειάς.

 Κοίταξα τελείως αδιάκριτα μέσα.Έπρεπε να δω τι το σημαντικό είχε μέσα, που ολόκληρη τσάντα καταλάμβανε μόνη της το κάθισμα. Αλλά δεν είχε τίποτα ασυνήθιστο πέρα από αυτά που κουβαλάμε καθημερινά οι γυναίκες.

Συνέχισε να πιάνει απαλά την τσάντα της και να την συγιρίζει στο κάθισμα σα να έφτιαχνε την φουστίτσα του παιδιού της. Εντάξει χρυσή μου, έχουμε και ‘μεις μια juicy couture αλλά σίγουρα δε της είχαμε ξεχωριστό κάθισμα.

 Τι το τόσο φοβερό έχει η δικιά σου; Και τότε μου σκασέ η φλασιά.

 Θυμάμαι όταν πρωτοάρχισα τους διαλογισμούς και την αυτούπνωση(επηρεασμένη απ΄το new age κύμα), είχε πέσει στα χέρια μου μια ακουστική άσκηση που ονομαζόταν «πορφυρένια τσάντα».

Eντάξει «αυτοεκτίμηση, συγχώρεση, ανακαλύπτωντας το ειρηνικό σου μέρος…οκ όλα αυτά συνάδουν με την αυτογνωσία,αλλά πορφυρένια τσάντα;

 Τι σοι ψυχολογικό τρικ ήταν πάλι τούτο;» Κι έβαλα να την ακούσω:

 «…και καθώς εκπνέεις θέλω να φανταστείς ότι μπροστά σου έχεις μια μεγάλη διαυγή πλαστική τσάντα. Μπορείς να δεις πολύ καθαρά μέσα στη τσάντα. Ένα πράγμα που παρατηρείς αμέσως είναι το πορφυρό χρώμα της. Μπορείς να βάλεις κάποια πράγματα για τον εαυτό σου και τις επιθυμίες σου μέσα έκει. Άρχισε, με το να βάλεις μέσα το όνομα σου και κάθε τι που σημαίνει για σένα. Τοποθέτησε στην τσάντα τα ρούχα σου, τα αγαπημένα σου αξεσουάρ,ολόκληρη την καρταρομπα σου,βάλε στη τσάντα σου τα καλλυντικά σου.

 Παρατήρησε πως στροβιλίζονται τα πράγματα που είναι σημαντικά για σένα. Βάλε στην τσάντα τα έπιπλά σου, ολόκληρο το σπίτι σου.

Παρατήρησε όλα αυτά τα πράγματα που είναι δικά σου να στροβιλίζονται στην πορφυρένια ομίχλη.Βάλε το αμάξι σου, ότι λέει για σένα, ότι προσπαθείς να πεις στους ανθρώπους για τον εαυτό σου.

 Τώρα βάλε το τηλέφωνο σου και όλα σου τα υπάρχοντα. Βάλε στη τσάντα το επάγγελμά σου και ότι ιδέες έχεις για το τι κάνεις.

Βάλε στη τσάντα τα όνειρά σου, τους φόβους σου, τις πεποιηθήσεις σου. Τα πιστεύω σου για τους άντρες, για τις γυναίκες, για την ράτσα σου, για τα κιλά σου, για την απόχρωση του δέρματος σου.

Βάλε όλες τις κρίσεις σου στην τσάντα, όλα τα παράπονά σου. Βάλε στη τσάντα τις γνώμες σου, για την υπόληψη,την αποτυχία, για πράγματα που νίωθεις ένοχος, γνώμες που οι άλλοι έχουν για σένα.

 Γι αυτά που επιθυμούσαν οι γονείς σου να είσαι, οι φίλοι σου. Βάλε στην τσάντα τις σχεσεις που άφησες, τις σχέσεις που σε άφησαν.

Βάλε στη τσάντα την διστακτικότητα του, τις αρνήσεις σου.Τις αιτίες που μπορεί να είσαι αυτό που είσαι. Όλα αυτά στροβιλιζόμενα στο πορφυρό φως. Κάθε τι που είναι εσύ, βρίσκεται στη τσάντα.

 Τώρα βάλε τα ρούχα που φοράς στη τσάντα, το γυμνό σου σώμα.Αλλά δεν είσαι στη τσάντα!

Δημιούργησες ότι βρίσκεται μέσα στη τσάντα για να σε βοηθήσουν να βιώσεις τον εαυτό σου. Δεν είναι όμως εσύ!

Είσαι αυτός που κοιτάζει την τσάντα. Τώρα μπορείς να κρατήσεις οτιδήποτε διαλέγεις. Αυτό είναι η επιλογή σου. Τώρα σε μια στιγμή, ετοιμάζεσαι να δώσεις μια μεγάλη κλωτσιά στη τσάντα.

 Θα μετρήσω μέχρι το τρία κι εσύ είσαι έτοιμος να δώσεις μια κλωτσιά στη τσάντα τόσο δυνατή που να φτάσει στην απώτερη γωνιά του Σύμπαντος.Βλέπε την να φεύγει μακρύτερα και μακρύτερα.»

‘Eκανα αυτόματα το συνειρμό. Έχω πολλές τσάντες , άλλες πανάκριβες κι άλλες αγορασμένες απ΄τα παζάρια.

Τις έχω κοπανήσει νευριασμένα, τις έχω κουνήσει με χάρη, τις έχω μαγκώσει με φούρια στα λεωφορεία, άλλες τις πέταξα στον κάδο μετά από ένα αποτυχημένο ραντεβού, θεωρώντας πως αυτές φταίνε για την κακιά στιγμή.

 Ποτέ όμως δεν άφησα καμία να με προσδιορίσει. Ζούμε σε μια τρελά γρήγορη κοινωνία που πλέον είναι τόσο πλασματικά όλα ,που γρήγορα χάνουν την λάμψη τους.

 Η ‘’it bag’’ του προηγούμενου εξαμήνου, δεν είναι in πλέον. Και πρέπει να βρούμε κάτι άλλο που να προσδιορίζει το εγώ μας. Που να αφήνει το αποτύπωμα μας.

Η τσάντα αυτή είχε γίνει το εγώ της, ολόκληρο το είναι της. Που έπρεπε να το τοποθετήσει περίτρανα στο κάθισμα για να φανεί. Κι εκείνη δίπλα ,όρθια να στέκεται ατσαλάκωτη με τα τακουνάκια της.

 Η τσάντα της είχε γίνει ολόκληρος ο μικρόκοσμός της. Γιατί άραγε δίνουμε τόσο μεγάλες συναισθηματικές σημασίες σε άψυχα αντικείμενα;

Ναι έχω κι εγώ μια τέτοια λουστρίνι τσάντα σαν αυτή που κάθεται δίπλα μου στο τρένο. Αλλά καμία σαν την Πορφυρένια τσάντα.

Και στα δικά σας!

«Πότε θα παντρευτείς;» Παραμένει ακόμα η μόνιμη ερώτηση όταν πλησιάσεις κάποια συγκεκριμένη ηλικία. Και γιατί να υπ-ανδρευφθείς, για να μιλάμε και σωστά ελληνικά, θα θέσω εγώ το ερώτημα.

Από μικρές τα περισσότερα κοριτσάκια παίζουν με την Barbie κι ονειρεύονται να γίνουν πριγκίπισσες. Γαλουχούνται μετά με την ιδέα ότι αυτή η σπουδαία μέρα είναι μια φορά κι έναν καιρό που θα εισέλθουν πριγκιπικά φορώντας νυφικό με μακριά πλουμιστή ουρά, τιάρα και όλα τα συναφή στην εκκλησιά.

Τα αγοράκια πάλι, περνούν την φάση του «δεν παντρεύομαι, δεν παντρεύομαι, εγώ δεν συμμαζεύομαι», μέχρι να πειστούν ότι δεν τα βγάζουν πέρα μόνοι τους, ή στην καλύτερη περίπτωση να ερωτευτούν και να ενδώσουν.

Κι αφου ενδώσουν και πάρουν την απόφαση, να έχεις και την άλλη να σου πατάει το πόδι με το 12ποντο στο άκουσμα της φράσης : «η δε γυνή να φοβήται τον άντρα».

Χρυσές μου ένα λάθος έκανε ο μεταφραστής πριν εκατοντάδες χρόνια γιατί δεν του έβγαινε σε ρίμα το «σέβεται» κι εσείς βαλθήκατε να τους ξενυχιάσετε όλους! Λες κι είναι το μόνο έθιμο που πρέπει να ακολουθήσετε κατά γράμμα.

Με κάτι τέτοια το ιερό μυστήριο, μόνο μυστήριο δεν λέγεται πια, αλλά πανομοιότυπο και βαρετό show.

 Οι πιο πραγματιστές προσπερνούν το πανηγύρι και προτιμούν να υπογράψουν το συμβόλαιο ζωής σε κάποιο δημαρχείο. Αυτούς τους σέβομαι πολύ περισσότερο από κείνους που  που επιθυμούν διακαώς να ακολουθήσουν τον παραδοσιακό τρόπο, όπως διατείνονται, τα σκαλιά της εκλησίας, αγνοώντας όμως ποιο είναι το αληθινό νόημα αυτής της παράδοσης.

Ο γάμος σίγουρα δεν είναι μια επιδείξη για το ποιο ζευγάρι έκλεισε το καλύτερο κτήμα. Ο γάμος είναι μια πνευματική άσκηση. Η υπέρτατη ίσως, καθ’ότι ο σύντροφος σου ως καθρέφτης σου, θα σε βοηθήσει μέσα από αλλεπάλληλες συγκρούσεις, θυσίες και συγκινήσεις να ανακαλύψεις τον εαυτό σου, το πνεύμα σου.

 Ναι σωστά διάβασες. Μιλάω για το πνεύμα μας, αυτό που το σπάμε σε χίλια κομμάτια με τις καθημερινές μας σκοτούρες, που αδυνατεί να βιώσει.

Και βιώνει με την ψυχική ανάταση. Όταν γνωρίσεις αυτόν ή αυτήν που όχι απλά σε κάνει να σκιρτά η καρδιά σου(για τις κυρίες) ή αιματώνει κάθε σημείο του κορμιού σου (για τους κυρίους), αλλά φουσκώνει η ψυχή σου κάθε φορά που μιλά.

Οι περισσότεροι άνδρες αν τους ρωτήσεις ποια έχουν σκοπό να νυμφευφθούν, θα σου απαντήσουν απλά: « αυτή που θα με εμπνεύσει να θέλω να κοιμάμαι και να ξυπνάω μαζί της καθημερινά». Θα τον εμπνεύσει σαν γνήσια νύμφη δηλαδή. Εξ ου λοιπόν το ότι ένας άνδρας νυμφεύεται και δεν παντρεύεται, εκτός κι αν πρόκειται για έναν άλλον άντρα στην Ολλάνδια.

Επαναφέρω το σωστό νόημα των λέξεων γιατί κάπου στο πέρασμα των χρόνων, έχουμε χάσει τις έννοιες. Ας πούμε τραγουδάμε οι γυναίκες στα κρυφά μέσα μας, σαν άλλες Beyonce, το ‘’put a ring on it’’ και μας διαφεύγει τι συμβολίζει η πολυπόθητη χρυσή βέρα.

Η βέρα είναι ένας κύκλος, το τελειότερο σχήμα για τους μαθηματικούς. Το πιο τέλειο γιατί δεν έχει γωνίες. Στις γωνίες πέφτεις και σκοντάφτεις. Δυο άνθρωποι λοιπόν που έχουν εξομαλύνει τις γωνίες της ψυχής τους, ή είναι διατεθειμένοι να το κάνουν για την αγάπη τους, σχηματίζουν έναν κύκλο. Μια χρυσή ρόδα που γυρίζει απ΄τη μια καρδία στην άλλη.

Αυτό το σύμβολο οι άνθρωποι το φόρεσαν στο δάχτυλο τους και ξέχασαν ότι στην ουσία χρειάζεται να διατηρούν αυτή τη χρυσή ρόδα ανάμεσα στις καρδιές τους. Κι αυτό το καταφέρνουν μόνο αν λειάνουν τις γωνίες.

Η βασική ουσία βέβαια που ξεχνούν οι άνθρωποι απ'τα γενηττάτα τους είναι η καθαυτή έννοια της λέξης άνω-θρώσκω.

Παραθέτω αυτό που διάβασα σε βιβλίο του Mikhael Aivanhov : Ο άνθρωπος είναι ένα ον του οποίου η πραγματικότητα ξεπερνά κατά πολύ την φυσική εμφάνιση. Αυτό το οποίο περιφέρεται εδώ πάνω στην Γη έιναι η ουρά του, το κατώτερο εγώ που πρέπει να ενωθεί με το κεφάλι, το Ανώτερο Εγώ που βρίσκεται ψηλά στον Ουρανό.

Όμως ο άνθρωπός δεν έχει πραγματοποιήσει μέσα του αυτόν τον γάμο παρά μόνο έξω από αυτόν. Παντού κάνει συνδέσεις, ενώσεις, δεσμούς, τοποθετεί κυκλώματα, στα εργοστάσια, στις διοικήσεις,στην πολιτική, στις οικοδομές, παντού ΕΚΤΟΣ απ΄τη Συνείδηση του.

Και το πέπλο, που όλες σνομπάρετε διότι δεν είναι πια της μοδός, υποδηλώνει το εξής: Ο άντρας σηκώνει το πέπλο, πετώντας το ψέμα της δυαδικότητας κι αντικρύζουν μαζί οι δύο ψυχές, το φως της αλήθειας: Ότι όλα στη φύση προορίζονται να γίνουν ένα.

Μεγάλη προσοχή.Όχι ένα έτσι ώστε να πνίγει ο ένας τον άλλον. Αλλά όπως έλεγε ο Κhalil Gibran χαρακτηριστικά: Αφήστε  να υπάρχουν αποστάσεις στην ένωσή σας. Αφήστε τήν αγάπη να είναι σα μιά κινούμενη θάλασσα ανάμεσα στις ακτές των ψυχών σας και τούς ανέμους του ουρανού να χορεύουν ανάμεσά σας.

Τόσο απλό κι όμως τόσο δύσκολο στην πράξη. Εν τέλει ο γάμος είναι μια πρόκληση. Καλές οι βουτιές στη θάλασσα, αλλά έχεις τα κότσια να κάνεις βουτιά στην ψυχή σου και μέσω του συντρόφου σου να σε γνωρίσεις;

Challenge accepted εγώ θα πω.